Yokluğun Üşütüyor Yüreğimi

'Şiirler' forumunda NeslisH tarafından 13 Ağustos 2008 tarihinde açılan konu

  1. NeslisH

    NeslisH Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Yokluğun Üşütüyor Yüreğimi konusu

    Dügümlendim..
    Her bir dügümü tek tek cözmeye calistikca ellerimle, yeni dügümler olusuyor adeta, hic
    cözülmeyecekmiscesine..
    Bu kez her sey daha zor...
    Aslinda zor olan ne sensin ne de hayat. Zor olan benim bana..
    Artik zor geliyorum kendime..
    Yoruldum...
    Bir daha düsersem, kalkamayacagim ayaga, hissediyorum.
    Belki uzatacaksin elini ama, bu kez ben tutamayacagim, biliyorum...
    Gözümün bebeginde, yüregimin en sakli yerindesin sen.
    Kimselere göstermiyorum seni, hatta bazen kendimden bile gizliyorum.
    Varsin aklim sensiz bilsin yüregimi...
    Yoklugun icimi acitiyor. Buna ragmen kal istiyorum, icimde bir yerlerde.
    Sanki seni cikarip atarsam, tamamen kaybolacakmis gibi geliyor
    Sana dair ne varsa.
    Sana ait olan izler silinip yok olacakmis gibi, senli
    Kelimeler yazamayacakmis gibi kalemim bir daha..
    Her tutunmaya kalktigimda sana, dipsiz kuyulara cekiliyor ruhum.
    Cikmaya cabalarken gücüm tükeniyor gitgide.
    Bir gün temelli bitecek, fark ediyorum..
    Tüm sarkilarim, tutsak olup sensizlige, cigliga dönüsüyorlar icimde.
    Yüregimle bagiriyorum, sen duymuyorsun, sen bilmiyorsun..
    Bir zamanlar gecelerimi aydinlatan gözlerin, simdi karanlıga
    Cagiriyorlar beni.
    Kapatip gözlerimi, düslerimde buluyorum seni.
    Actigimda yine gidiyorsun.
    Ve ben yine karanliklara uyaniyorum.
    Üsüyorum...
    Beni üsüten ne ayazları kisin, ne de yalnizligim.
    Yoklugun üsütüyor beni, bir yandan yakarken yüregimi..
    Göremezsem gözlerini, hic aydinlanmayacak günlerim..
    Tutamazsam ellerini, hic isinmayacak
    Yüregim... ​
     

Bu Sayfayı Paylaş