Yetişkin Yalnızlıklar

'Ayrılık ve Yalnızlık Sözleri' forumunda NeslisH tarafından 9 Şubat 2009 tarihinde açılan konu

  1. NeslisH

    NeslisH Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Yetişkin Yalnızlıklar konusu
    Kekre bir zamanda yitmişti benliğimiz farkına dahi varmadan zamanı sermest, yitik,aykırı…
    Bozgun bir kentin kaldırım taşlarında yaşlanmış ayrı uç dengeleri, dilinde ağıt, sesinde kozmopolit bir yanılgı. O denli geçişken aslını çoktan raflara kaldırmış kültürlerdeki geniş değişkenliği ve karlı ormanı dahi buza kesmiş kimsesiz bedenler,dilinde eski bir liman yalnızlığı.
    Böylesi paylaşım saatlerinde içimizdeki insancıl güç, gecikmiş bir çabayla doğruluveriyor yerinden, bir olgunluk halini büyüten sen ve ben yok oluyor birden karşıt zıt kutupları çeken kaygılarla varolmaya çalışıyor yeniden çaresiz biz oluveriyor baktığın yön, varacağın menzil. aykırı olmadan yaşamlara payına düşen paydaların sağlaması yapılıyor yeniden bütün tedarikler hazırlanıyor yerli belirli ne varsa tüm çağlara dair ,kirletmeden
    Ayrı iklimlerde üşürken ürperen soluğumuz, kavruk bir yalnızlık başıboş bırakılıyor kırlara, dilediğince koşuyor sulara sonra bozkırlara ,öksüz bir matem zaaflarıyla etik cümleler kurmaya başlıyor.
    Şimdi neye ihtiyaç duyuyor takvimlerin süregelen genişliği,
    ve sisli kentinde aç martıların çığlığıyla ayyuka çıkan belirsizlik neyin çabası
    Taşıtlarla değil, ağır aksak sindire, sindire. kayıpsız indirgenmeli, alıp koparmalı istenilen
    Kalabalık yalnızlıklardır bir nevi anlattıklarım ve anca bizim elimizde kanar yitirmek istenilen ,gözden çıkarılan karanlık
    Dilimin ucunda biriken repliğin diyor ki;
    Bak mum söndü.
    Geçti ayrılığın baladı,yitti.
    Ürperten yetişkin yanılgılar bitti.
    Hadi gel yine yüzünün deltasına
    İklimine gel
    Sisinden kurtul,pasından arın
    Ancak, zaman seni böyle ayrı kılar
    Yetişkin yalnızlıklar yitti.
    Hadi
    Gel yine…
     

Bu Sayfayı Paylaş