Yarım kalmış bir şiir...

'Şiirler' forumunda Dine tarafından 26 Şubat 2010 tarihinde açılan konu

  1. Dine

    Dine Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Yarım kalmış bir şiir... konusu
    Ah sevgili sen beni hiç sevmedin ki
    Sen yabancı bir tenin çatlaklarında mutluluğunu aradın hep
    Benim mutluluğum senin dudaklarından düşecek bir çift cümlede saklıydı
    Ben ağladım
    Sen hep o iç yakan gülüşünle yüreğimi kor alevlere teslim ettin…
    Gerçeklik payı olsun diye kurduğun uzun cümleli yalanlarına öyle inandım ki
    Şimdi bu haldeyim
    Aklını kaçırmış bir şair gibi…
    Biliyorum sevgili
    Ben senin düşlerinde ki sevgili olamadım hiçbir zaman
    Hani soluksuz cümlelerle tarif ettiğin sevgili…
    Oysa ben uzun cümlelerle sana kendimden hiç bahsetmedim
    Senden sakladığım o kadar çok yaram vardı ki
    İşte bu yüzden tenimin çıplaklığını hiçbir zaman göremedin…

    Gittin sevgili
    Şimdi ıssız bir sokak kadar yalnızım
    Hiçbir soğuk gidişin kadar üşütmedi tenimi…
    Hani şu açılmasını beklediğim kapıdan bir kez olsun sen gelsen
    Parmaklarım saçlarına dolansa ve kokunu derinden içime çekip
    Seni öylece mahzun bir şekilde izlesem…
    Hayal ya bu belki bir gün gerçekleşir umuduyla düşlediğim bir hayal…
    Sonrası zaten dönmeyeceğini bile bile seni beklemek…

    Dönmeyeceksin sevgili
    Gittiğin kirli kent kıyılarından dönmeyeceksin hiçbir zaman
    Öksüz bir adam bıraktın giderken
    Sözleri hep yarım kalan dudağında…

    Boş bir yalnızlıkta ne kadarda dolu umutlar taşıyormuş insan...
    Yalnızım ama sensizlik daha bir yalnızlık yüklüyor omuzlarıma
    Adım hangi şiirde geçerse geçsin
    Mutluluk kavramını hiç elimde tutamadım…
    Mutluluk sen varken güzeldi benim için
    Sen giderken mutluluğumu da yanında götürdün…

    Sana bir şairin sözlerinde unutulmadığını haykırıyorum
    O şair ben değilim
    Bilirsin ben öyle fiyakalı cümleler kuramadım hiçbir zaman
    Seni bir şairin dizelerinden çalmıştım
    Ve uzun soluklu bir aşk yaşayamadan
    Kaybettim
    Üzgünüm…

    O kadar yalın konuşmak istiyorum ki sana
    Belki tekrarı olan bir gelişe hazırlanırsın
    Kucak dolusu umutla gelirsin
    Belki hiç gitmemek üzere gelirsin
    Aynı yastığın soğukluğunda uyuruz
    Aynı düşlerin sıcaklığında ısıtırız birbirimizi…

    Hayır sevgili
    Sen hiçbir zaman gelmeyeceksin
    Ve ben inatla hep seni bekleyeceğim
    Ben dön’lerimle sana yalvarırken
    Senin hafızanda hatırlamadığın bir kimlik olacak adım…
    Tanımayacaksın bile beni
    İsmim önemsiz harf dizilimi olacak dilinde…

    Biliyorum
    Ben yine senin için boş kelimeler sarf edip
    Yaraları kabul tutmamış yüreğimi yeniden kanatıyorum
    Şimdi bir valiz dolusu acılarımla
    Senin beni bıraktığın bu kenti acımasızca terk ediyorum…


    Yarım kalmış bir şiir’sin dudaklarımda
    Elbet bir gün tamanlanacak….


    Özgür Havuz
     

Bu Sayfayı Paylaş