Yıldızlara Sevdalı Çocuk ve Sevgi Perisi

'Çocuklara Masallar Fıkralar' forumunda Dine tarafından 29 Mart 2010 tarihinde açılan konu

  1. Dine

    Dine Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Yıldızlara Sevdalı Çocuk ve Sevgi Perisi konusu Yıldızlara Sevdalı Çocuk ve Sevgi Perisi

    o gece rüyamda ninemi gördüm.Şırıl şırıl suların aktığı vadide pırıl pırıl bakışlarıyla karşıma çıkıverdi. nineciğim nineciğim! Ölmedin yaşıyorsun değil mi? dedim. \"burdayım yavrum. bak karşındayım işte.\" dedi. birbirimize özlemle sarıldık.saçlarımı okşadı beni öpüp kokladı. büyüklüğünü yüreğime sığdıramadığım bir mutluluğu ve acıyı bir arada yaşıyordum. onun kolları arasında bütün acılara göğüs gerebilir bütün zorluklara dayanabilirdim. ona sarılmak bu kadar mı güzel olur ya rabbim bu kadar mı haz verir insana! bir özlem bir sevgi bu kadar mı büyür insanın yüreğinde!... Çoğu geceler ninemle gökyüzünde pırıl pırıl parlayan yıldızların altında yatardık. etraftan hoş kokular gelirdi. aka suların coşkun sesi dünyanın en hoş nağmesiydi sanki. yıldızlar değişik renklerde yanar sönerdi. sonra \"o yıldız senin bu yıldız benim!\" diye ninemle yarışır dururduk. en parlaklarını kendime alırdım tabi. \"keşke o zamanlar dünyanın bütün yıldızlarını nineme bağışlasaydım.\" diye hayıflandığım çok olmuştur. bahardı.. İnce bir nisan yağmuru çiseliyordu. ninemin ölümünden sonra köye ilk gelişimdi bu. 50- 60 hanelik bu yoksul köyün havası - suyu gibi insanları da temizdi. Çoğu evlerin duvarları kerpiç beyaza boyanmış ya da özensiz kaba taşlardan yapılmıştı. bazılarının önlerinde küçük bostanları harman yerleri vardı. bu evlerin damları toprakla örtülü oldukça bakımsız yapılardı. köyün etrafı onlarca söğüt kavak ceviz gibi ağaçlarla çevrelenmişti. bu köy; sırtını dayadığı dağları çayırları tarlaları yaylaları ve rengarenk çiçekleriyle benim gözümde eşsiz bir yerdi. ama şimdi ninemsiz köyüm bana; tatsız- tuzsuz renksiz ışıksız kapkaranlıktı. hele geceleri... sanki gökyüzü aşağılara inmiş o parlak yıldızlardan eser kalmamıştı. ninemin ölümüne bir türlü inanmak istemiyordum. onun öldüğü gerçeğini kabullenmek kendimi buna zor da olsa inandırmak için ağlamaklı ve perişan bir halde mezarına doğru yürüdüm. ona kırlardan topladığım renk renk çiçeklerden götürdüm. mezarının üstünü kuru otlar sarmıştı. onları tek tek temizledim. oturdum dua ettim. beni duyacakmış gibi seslendim: nineciğim!huzur içinde uyu. mor dağlardan esen kekik kokulu rüzgar ruhuna sükunet getirsin. sana bütün özlemimi sevgimi getirdim. bir tek isteğim var senden benim sevgimi kabul et!\" dedim. ninemi çok özlemiştim.Çocukluk ve ilk gençlik yıllarıma ait anılarımı hatırladım.gözlerim doldu. bir yumruk geldi tıkandı boğazıma. daha fazla konuşamadım. anlatacağım ne çok şey vardı oysa! yaşama dair ölüme sevgiye ve özleme dair anlatacaklarım vardı... sonra mezarının başına oturup uzun uzun düşünürken daldım gittim. Öylesine dalmışım ki ninemle sağlığındaki gibi konuştuk. sanki birbirimizi görüyorduk dokunuyorduk hissediyorduk ve duyuyorduk. bu sıradan bir konuşma değildi bir itiraftı. yıllar boyu hiç kimseye açamadığım dertlerimin üzüntü ve sıkıntılarımın özlemlerimin dile getirilişiydi. konuştukça açılıyor kendime geliyordum. sanki yeniden yaşıyormuş gibi duygu ile doluyordum. bütün gün böylece akıp gitmişti.. vakit epey ilerlemişti hava kararmak üzereydi yavaşca kalkıp omuzlarım çökük bir halde ağır ağır kafamda binbir anıyla yürüdüm köye doğru. ne kadar zaman sonra eve geldim bilmiyorum. o gece sürekli yağmur yağdı. bütün gece yatağımda gök gürültüsünü dinledim. Şimşekler ardarda çakıyor odanın içi gündüz gibi aydınlanıyordu. dışarıda müthiş bir fırtına vardı. yatağımda; gök gürültülerini yağmurun camlara vuran iniltilerini dinleyip şimşeklerin aydınlığını izlerken yastığımı ıslatan yaşları neden sonra farkedebildim. bütün gece çocukluğumu ve ninemi düşündüm.bu düşüncelerle uzun bir zaman boğuştuktan sonra sabaha karşı uykuya dalabildim. o gece rüyamda ninemi gördüm.Şırıl şırıl suların aktığı vadide pırıl pırıl bakışlarıyla karşıma çıkıverdi. nineciğim nineciğim! Ölmedin yaşıyorsun değil mi? dedim. \"burdayım yavrum. bak karşındayım işte.\" dedi. birbirimize özlemle sarıldık.saçlarımı okşadı beni öpüp kokladı. büyüklüğünü yüreğime sığdıramadığım bir mutluluğu ve acıyı bir arada yaşıyordum. onun kolları arasında bütün acılara göğüs gerebilir bütün zorluklara dayanabilirdim. ona sarılmak bu kadar mı güzel olur ya rabbim bu kadar mı haz verir insana! bir özlem bir sevgi bu kadar mı büyür insanın yüreğinde!... sonra nasıl oldu bilmiyorum birden yitirdim onu. sabahleyin her yanımda sızılarla ve ninemi yeniden yitirmenin acısıyla uyandım. bitkin durumdaydım. başım zonkluyor kulaklarım uğulduyordu. dışarıya çıkıp çevreme bakındım. güneş çoktan doğmuş yükselmeye başlamıştı bile. her yer eskiden olduğu gibiydi aslında. hiç bir değişiklik başkalık yoktu terkedilmiş ve yıkılmış evlerin dışında. doğa ve hava öylesine güzeldi ki! ama içimin burukluğundan bu güzelliklerin keyfini çıkaramıyordum. karmaşık duygular içersinde bir süre ne yapacağımı bilemedim. sonra bir çöküntü içinde dağlara doğru yürüdüm. köyün yollarını çevreleyen akasya ve kavak ağaçları nazlı nazlı sallanıp yapraklarını efil efil oynatıyorlardı. kırlara yayılmış koyunlar ve kuzular uzaktan bembeyaz pamuk tarlaları gibi görünüyordu. İnsan bazen mutlu bazen mutsuz yaşamında geçirdiği her evreyi yeniden yeniden yaşar. bunlar eskiyen silik fotoğraflar gibidir. renkleri solsa da yırtılıp paralansa da; bakarsınız ki o eskimiş dediğiniz zaman dilimleri zihninizde tüm renkleriyle birden canlanıvermiş. İşte bana da böyle oldu. ninem her akşam bana bazı hayvanlarla daha çok kuşlarla cinlerle perilerle ilgili masallar efsaneler anlatır şiirler destanlar okurdu. kulağımı okşayan sözcüklerle sesi öylesine bir gizemliliğe bürünür öylesine etkili olurdu ki; bir şarkı söylüyormuş gibi saatlerce gözlerimi kırpmadan dinlerdim. onu dinlemeye hiç bir zaman doyamaz yeniden yeniden anlatmasını isterdim. Çoğu zaman beni kırmayıp yeniden anlatırdı. Öyle tatlı bir anlatışı vardı ki sanki ağzından bal damlardı. sıradan bir konuyu bile inanılmaz tat ve güzellikte anlatırdı. hele uzak yerlerden kıtalardan ülkelerden şehirlerden konuşurken..... avrupa asya afrika amerikadan söz ederken; adeta nefesimi tutarak dinler bilgisine hayran kalır ve dünyanın bu denli büyüklüğüne çocuk aklımla şaşar kalırdım. bana göre dünya; etrafını yüksek dağların çevrelediği her yanında buz gibi suların aktığı caferli köyü ve ona komşu birkaç köyden ibaretti çünkü. hele eşsiz bir güzellikle anlattığı efsaneler masallar ruhuma işlerdi. Çoğu geceler ninemle gökyüzünde pırıl pırıl parlayan yıldızların altında yatardık. etraftan hoş kokular gelirdi. aka suların coşkun sesi dünyanın en hoş nağmesiydi sanki. yıldızlar değişik renklerde yanar sönerdi. sonra \"o yıldız senin bu yıldız benim!\" diye ninemle yarışır dururduk. en parlaklarını kendime alırdım tabi. \"keşke o zamanlar dünyanın bütün yıldızlarını nineme bağışlasaydım.\" diye düşündüğüm çok olmuştur. gökyüzü o kadar esrarlı olurdu ki samanyolunu mekan tutmak gökyüzünün çocuğu olup yıldızlarla arkadaş olmak isterdim. mehtabı seyrederken ne kadar mutlu olurdum! her gece ninemin anlattığı masalların etkisiyle olsa gerek güzel düşler görürdüm. düşümde; gökler hep mavi bulutlar hep bembeyaz olurdu. gökyüzü kat kat açılırdı. ben de onun maviliklerinde kuşlar gibi uçardım. Öyle hafif olurdum ki! heyecandan kalbim sanki vücudumun dışında çarpardı. hemen her gece uçardım. sabahları masmavi göklerin altında uyandığımda bir kuş kadar hafif hissederdim kendimi. Çocukluk çağlarımda nasıl da mutluydum. ninemin ardında kırlarda koşarken; kuşlar kadar özgür kuşlar kadar sevinçliydim..... o köyün kırlarında büyük bir sevinçle toplayıp kokladığım çiçekler ne yazık ki bir gün kuruyuverdi. oysa ben onları toplarken yağmur yağıyordu. ardında ninemin o güzel sesiyle ninnilerini dinlemiştim. yaşadıkça o çiçekleri saklayıp koklamak istedim... olmadı... Üzüldüm... Şimdi ise kar yağıyor o anıların üstüne. anılarla birlikte yüreğime. sanmayın ki kırgınım ve de mutsuz. hayır! Çünkü çocukluğum hala orada duruyor. sevgim hala o köyün dağlarında nar çiceği kır çiçeği gül kurusu eşkin ve kekik kokusu olarak yaşıyor. Çocukluğum bana; bazen toprak kokusu bazen dağ bazen serin bir pınar bazen de masmavi gökyüzüdür. uzak çok renkli çocuksu güzel düşlerdi bunlar. küçük ve sıradan ama anlamı büyük saf ve lekesiz bir yüreğin kurduğu; sevgilerin özlemlerin çoğalttığı düşler... gördüğüm her nazlı çiçek duyduğum her güzel söz hala bana o güzel günleri ve ninemi çağrıştırır... belki de düşler; bir çocuğun hayatında izdüşümlerin sunduğu güzelliklerdir.Çocuğun yaşamına açılan umut pencereleridir... o uzak kalmış gidilmemiş terkedilmiş yıkıntılar arasında gizlenmiş umut pencereleri. orada ne bir düşbaz ne de bir dost vardır artık.düşman bile yok... yalnızca uzaklarda tadına doyulmayan ve de dokunulmayan yaban çilekleri alıçlar keklik yumurtaları ve çarşıt göbekleri var... keşke herkes düşlerinde hasretini büyüttüğü bir yerlerde yaşayabilseydi yaşasaydı... ya da yaşam düşler gibi olsaydı . dikenlerin taşların zakkumların doldurduğu bahçelerde yediveren gülleri açsaydı! yabani bitkilerin doldurduğu tarlaları keşke altın sarısı başak başak ekinler doldursaydı... düşleri elinden alınmış sevdiklerinden uzaklaştırılmış yalnızlığa itilmiş bir çocuk hangi duvara yaslanabilir ve kendi içinde ne kadar gizlenebilir ki!... düşler yaşam mavisinin o güzel güneşi değil mi? düşler bittiğinde güneş batmaz umutlar tükenmez mi?... ninem anlatılmaz bir azim sabır ve inat sahibiydi. daima güler yüzlüydü.Çok güzel olan yüzünde ışıldayan gözlerinin bir defa olsun ne bana ne de bir çocuğa kötü baktığını kaşlarının çatıldığını hatırlamıyorum. sesinde daima bir güven yumuşaklık ve şefkat vardı. o gözlerini yumar yüreğini açardı insanlarla konuşurken. İlkbahar suları gibi berrak akardı sözcükler ağzında. ağzından çıkan her sözcük ak bir güvercin olup doyumsuz bir tad ve güzelliklerle konardı dinleyenlerin yüreklerine. kendini iyiliklere güzelliklere adamış fedakar bir insandı. sanki bütün öksüzlerin zayıfların korumasızların barınağı; annesizlerin sevgiye özlem duyanların sevgi perisiydi. herkese karşı duyarlı sevecen içten ve herkese dostça davranırdı. evimize gelen misafirlerle o tatlı diliyle sohbet ederken bir yandan da misafirleri ağırlar; sofraların biri kalkar bir yenisi kurulurdu. haramdan yalandan riyadan iftiradan çok korkardı. hep insanların iyiliğine çalışırdı. İnsan olarak iyiliklere güzelliklere katkı yapması gereken ne varsa yerine getirirdi. hele bir dua edişi vardı ki onu hep bir gökkuşağı hayranlığıyla izlerdim. kimi geceler uyanır saatlerce dualarını dinlerdim. duları bitince sessizce gelip yatağına girerdi. kimi zaman bir masal gibi dualarını dinlerken uyuyakalırdım. tanrısından; çocuklarını yetimleri düşkünleri korumasını dilerdi. ninemin tanrısını ben de çok sevmiştim. rikkatini şefkatini yüce gönüllülüğünü ve üstünlüğünü anlayacak kadar büyümemiştim henüz. her şey ol ama zavallılara karşı zalim olma.merhamet insanı insan eden değerlerin en yücesidir.derdi düşkünlere karşı daima yumuşak ve tatlı dilliydi. kendisini incitseler dahi o kimseyi incitmezdi kimseyi hakir ve hor görmezdi. elinden geldiği kadar çaresize yardıma muhtaç olana yardımcı olur ama kimseden yardım beklemezdi. durmadan nasihatler eder büyük bir insan gibi beni karşısına alır saatlerce bıkmadan konuşurdu. kadın-erkek yaşlı-genç büyük- küçük herkesin neden ona karşı son derece saygılı olduğunu o yıllardaki çocuk aklımla çözemezdim. onun gücünden bilgeliğinden korktuklarını sanırdım. bana sevgiyi saygıyı umudu başkalarına acımayı herkese ve her şeye karşı vicdanlı merhametli ahlaklı ve adil davranmayı öğretti. Çevremde gördüğüm her şeyi renkli bir nakış gibi ince ince ve usul usul usuma ördü. yaşamı hayvanları bitkileri insanları sevdirdi bana. güvenebileceğim biricik insan dert ortağım gönül yoldaşım oldu. yaşama o kadar bağlıydı ki onun bu sevgi ve bağlılığı benim de özüme karışıp en zor günlerimde bana güç verdi ışık oldu yol gösterdi. düşünebiliyor musunuz bir çocuğun yaşamının sevgi ile dolu olması ne güzeldir! ne özel ve özenilir bir yaşamdır o ! yaşamın yelkenlerini sevgi ve güvenle doldurarak zaman içinde yol almak tüm dünyayı tüm insanları sevgi ile algılamak sevgi ile kucaklamak sevgi ile görmek ne güzeldir. Önyargılardan kirlerden kinlerden düşmanlıklardan uzak tüm insanları kardeş bilmek... bana gösterdiği her davranışın her hareketin bir anlamı olduğunu bilmezdim o zamanlar. ama benim üzerimde gittikçe ağırlaşan bir etki yaptığını hissederdim. bunun sonucu olarak da herkesten daha çok bağlandım ona. aramızda bir mekik vardı sanki. durmadan aramızda gidip gelerek her defasında bir ilmek daha örerek beni kendine bağlardı. güzellik ve iyilik timsali bu kadını yıllarca nakış nakış içime işledim. Çocukluğumu gençliğimi tüm yaşamımı onunla geçirdim. nereye gittiysem gönlümün bir kıyısına oturup benimle birlikte gezdi.....yıllar sonra sevdiğim bütün insanlar beni birer birer terk etti de bir tek o terketmedi. en mutlu ya da en zor günlerimde hep yanımda oldu. ninemi sık sık bir yerde oturup dalgın gözlerle uzakları izlerken görürdüm. Çok üzgün ve bir o kadar da dalgın bir şekilde. bu çok dokunurdu bana. bir gün yine böyle bir durumda yanına yaklaştım.beni görmemiş gibiydi. gözlerini bir noktaya dikmiş öylece bakıyordu. gözyaşlarının süzülüşünü her gördüğümde duygulanır gözlerim yaşarır içim yanardı. ona acırdım. boynuna sarıldığımda o da duygulanır sımsıkı sarılırdı bana.. ve böylece aramızdaki bağlar her gün biraz daha kuvvetlenirdi. o gün ona neden dalıp dalıp gittiğini neden gözlerinin yaşardığını sordum. \"tanrı annem beni doğururken acıyı da birlikte vermiş.\" dedi. sonra oturup uzun uzun hayat hikayesini anlattı: Çanakkaleye sürgün edilişlerini çektikleri korkunç yoksulluğu zeytin toplamalarını 13 yaşında henüz bir haftalık gelin iken ilk kocasının ruslara esir düşüp kendisinden bir daha haber alınamadığını zorunlu olarak dedemle nasıl evlendirildiğini anlattı. o çileli meşakatli geçmişini anlatırken zaman zaman susardı. bilirdim ki içinde bir yerleri acırdı... bilirdim ki içinde incecik bir hüzün at koştururdu. tarihin izleriyle dolu yüzünde hüznün belirtisi gözlerinde kar fırtınası ve bir buğu sitem ederdi anlatırken bazı yerlerde gözlerinde iri iri yaşların akmasına dayanamazdım.onunla beraber ben de ağlamaya başlardım. o an bana sarılarak; \"tanrı iyi ki senin gibi zeki duygulu temiz bir torun bağışladı bana yoksa bütün bu acıları çekemezdim. İnsanın doğup büyüdüğü topraklardan sevdiklerinden yöresinden zorla koparılıp sürgün edilmesi ve yabancı yerlerde yaşamaya zorlanması çok acı. yalnızlık duygusu insana yapılabilecek en büyük kötülük ve işkence.\" dedi. \"İnsan herşeye katlanabiliyor ama yalnızlığa katlanmak çok zor geliyor. tam 12 yıl sürgün hayatı yaşadım. \" diye devam etti....Çektiği bunca acılara rağmen yüzü dinç ve aydınlıktı. Öfkelendiği zaman yanakları al al olur gözleri içten gelen sıcak ve dehşetli bir ışıkla parlardı. konuşmaları her zaman kendine özgü biçimde uyumluydu. sözcükleri parlak ve renkli bir çiçeğin canlılığıyla belleğimde yer ederdi. gençlik yıllarımdı... askerlik çağım gelip çatmıştı. ninemden ayrı kalmışlığı ayrılığı hasreti yaşantımda yudum yudum hissediyordum. ninemin hayalini hayalimden silemiyordum. onu düşlediğim zamanlarda gönderdiği mektuplar tek teselli kaynağım oluyordu... askerde aldığım ilk mektubunda dünyalar benim olmuştu... sevgili torunum sen gittin gideli gözlerim her yerde seni arıyor... hayallerimde dualarımda yaşıyorsun... uçan kuşlardan esen yellerden seni soruyorum. hasretle geleceğin günü bekleyip yolunu gözleyeceğim. birtanem nasılsın? askerliğe alışabildin mi? günlerin nasıl geçiyor? bilmelisinki sayılı günler çabuk geçer. bizleri düşünme bizimde tek düşündüğümüz sensin. hayatım boyunca seni gözümden sakındım sana kol kanat gerdim bin canım olsa sana feda ederim unutma. eğer sende bizi soracak olursan hasretliğinden başka bir derdimiz yok şükür. gönlümüz gözümüz hasretinle dolu... seni kar gülüşünü bana sarılışını çok özledim bana sık sık mektup yaz emi? senin mektuplarınla teselli olacağım...\" ninemden aldığım her mektubu yazdığı her satırı ruhumun derinlerine işliyordum ona kavuşabilmek için neyimi vermezdimki bir gün ninemden ayrı yaşayacağımı hiç düşünmemiştim. askerden dönmüş arabayla köye doğru hareket ediyorduk. keskin bir virajdan sonra şöföre yavaşlaması için ricada bulundum. arabanın camını açarak çocukluğumun geçtiği bu yöreleri adeta gözlerimle taramak istiyordum.. buraların şehirlere göre insanı ferahlatan temiz ve serin bir havası vardı. her tarafı kekik ve çiçek kokuları sarmış keklik sesleri doldurmuştu. karlar eriyor ve dağlardan köylere doğru çözülmüş su olarak akıyor; toprak düşen cemrelerle beraber gökyüzüne buharlar gönderiyordu. buranın; hiç bir kir taşımayan duru ve insanın yüreğini dolduran bir havası vardı. büyük kentler hep bana; yığınla insanın kim için ne için yaşadığı belli olmayan ya da yaşamın anlamsızlaştığı bir yer gibi gelmiştir. Şehir insanının egsoz dumanıyla onca beton yığını arasında yaşama nasıl tahammül ettiğine hep şaşmışımdır.hala da şaşıyorum.. köye yaklaştıkça heyecanım daha da artıyordu. hayatta en çok sevdiğim varlığa biraz sonra kavuşacaktım. kalbim heyecanla çarpıyor içim içime sığmıyordu. nihayet o şefkat dolu duygulu sesini duyabilecektim. o sesle içimdeki özlem ateşi dinecek yüzünü ellerini öpüp mümkün olsa hiç ayrılmamak üzere boynuna sarılacaktım. allahım benim için ne büyük mutluluktu bu. geleceğimi haber alıp beni karşılamaya gelen ninemle derin bir özlem ve sevgiyle kucaklaştım. o da beni aynı sevgiyle kucaklayıp öpüp bağrına bastı. gözlerim yollarda kalmıştı nihayet geldin. Şükür kavuşturana!\" dedi. ninemin halsiz ve bir zamanlar kırmızı elma yanaklarının şimdi solgun olduğunu farkettim. gözleri sağanak olmuş yanaklarını ıslatıyordu. kelimeler dudaklarında kırık dökük acıyla karışık dökülüyordu. ayakta durmaya zorlanıyor iki kişinin yardımıyla ayaklarını sürüyerek yürüyordu. hayatı boyunca yetimlere hastalara yoksullara hizmet eden onların acılarını duyarak yardımına koşan ve yürürken ayaklarının altında yer titreyen bu kutsal kadın; şimdi yardımsız yürüyemiyordu ve başkalarına muhtaçtı. artık ayakta durmakta bile zorlanıyordu. dizleri tutmaz olmuştu. neredeyse yığılıp kalacaktı. sonunda ayrılık zamanı gelip çattı. hollandaya babamın yanına gidip orada kalacaktım. ninemden köyümden ayrılmak bana çok zor geliyordu. daha köyden ayrılmadan içime bir acı çökmüştü. o bunu farkettiğinde Üzülme! hasretler de güzeldir ancak hasretin acısını duymamız onu yenmemiz ve içimize sindirmemiz gerek. demişti. kimsesizliği ancak ninemden ayrıldıktan sonra öğrendim. ninemle vedalaştım eliyle gözyaşlarını silerken yüreğim sızladı. dönüp baktığımda el salladığını gördüm. ben de el salladım. Çocukluğumun ve yaşamımın en güzel günlerini burada beraber geçirdiğim bu kadına bir kez daha sevgiyle baktım. onu bırakıp hollandaya geldiğimde bir parçam o yerde onunla birlikte kaldı hep. yürek nasıl bölünürmüş insanın yarısı nasıl geride kalırmış asıl o zaman öğrendim. bu köyün her bir kıvrımını her bir tepesini taşını toprağını suyunu gözlerimle öper gibi özlemle taradım. \"elveda!\" dedim. \"güzel köyüm sevgili ninem kardeşlerim annem arkadaşlarım dostlarım! elveda!\" taşır mı? yüreğim bunca ağrıyı ihaneti göç eder mi? acılar başka bir acıya yakınlaştıkça kıyısına uzaklaşır mı? aşk dayanır mı? söz dudağımdaki son sancıya paylaşır mı? yalnızlığımı bir dağbaşı ıssızlığı dönersem cevizağacım tanır mı? beni özlem dediğin saçlarımı okşayan ninem mi? seslensem bu kıyıdan alır mı? beni bir gün çağlayanlara vurunca türkülerimi havalanır mı? sesimden yine bir kuş dalgası aşkı filizlenir mi kalbinde o nazenin kızın kapanır mı? içindeki kırık sevda yarası ay buluttan çıkınca yıldızlar gülümser mi? eser mi? başımda yine eski kavak yelleri dudağını öptüğün gül sevdasına küser mi ? arar mı? kıyı köşe yine beni mahmur gözleri Ölümünden iki gün önce son bir mektup yazıp göndermişti bana:eek:ğlum bir tanem! beni bırakıp gitmeyi hiç istemedin sen. saçlarını tenini gül kokularıyla yıkayıp gezmelere götürdüğüm günleri çok özlüyorum.hiç ayrılmazdın yanımdan. arkadaşlarınla oynamaz yanımda otururdun. bilinmeyen dünyalardan masallar efsaneler anlatmamı isterdin. her defasında ben de seni kıramaz anlatırdım. bunların çoğunu gönlün kalmasın diye ben uydurup anlattım. sanki benim uydurduklarım değilmiş gibi sonra kendim de inanırdım bunlara. ah ne güzel günlerdi o günler! bilsen seni ne kadar çok özlüyorum. mecbur olmasaydın yine gitmezdin biliyorum. sen beni bırakmak istemezsin ama ben seni bu dünyada bırakıp gideceğim bi-tanem. Ölüm herkes için alınyazısıdır. her doğan ölecektir. İnsan dünyaya kimsesiz gelir yine kimsesiz gider. hastaların yaşlıların ayıklanması gerek ki yeni nesiller gelişsin. İhtiyarlamış bir ağacın ana kütüğünü keserler ki yanlarından çıkan sürgünler boy versin. Ölüm insanlığın budanmasıdır. zamanın elinde her şey eskir ya da değişir her canlı ölür ve yitip gider. Önemli olan bu dünyada insanın insan gibi yaşaması ve yaşadıkça alnının açık başının dik durmasıdır. biliyorum ölümüme en çok sen yanacaksın ama üzülme ben daima seninle beraber olacağım. sen yaşamının baharındasın henüz önünde daha kocaman bir ömür var. gençlik umut ve heyecan doludur sen yaşam kitabının daha ilk sayfasındasın. biliyorum ki için bütün kötülüklerden uzak nadide bir çiçek bahçesi gibidir. açılacak daha binlerce gül goncası vardır sende. senin de acılarla istemediğin olaylarla tanışacağın karşılaşacağın zamanların olacaktır. acılara da katlanmasını bileceksin. tanrı kuluna ne vermiş de kul katlanmamış!. İnsan gençken bunları pek aklına getirmez biliyorum... mektubumu Şeyh edebaliden bir kaç sözle noktalıyorum. bir baş ol ki oğul dimdik durasın çiğnenip ezilmeyesin. bir göz ol ki oğul iyiliği göresin peşinden yürüyesin. bir dil ol ki oğul zehire bal süresin. bir el ol ki oğul yoksulları giydiresin. bir yürek ol ki oğul her zaman hak diyesin. ayak olursan oğul karınca ezmeyesin. vakit kıymetli oğul sakın boş gezmeyesin munzur dağının eteğinde olan bu köy; yazın buz gibi soğuk suları pınarları ırmakları çağlayanları ve geçit vermeyen dorukları kötülüklerden uzak sevgi saygı dolu insanları ile bir cennet köşesi gibiydi. Özenle bakılması gerekirken köyümün kimsesizliğine yoksul bırakılmışlığına hayıflandım içimden. sonra düşündüm:köyden her ayrılışımda ninem beni gediğin son dönemecine kadar getirir orada el sallayıp yaşlı gözlerle beni yolcu ederdi. son ayrılışımda gelmedi içime tarifsiz bir keder çöktü. bu köyde ninemle olmaya öyle alışmıştım ki onsuz kendimi yapayalnız ve emniyetsiz hissediyordum. oysa köyün bütün insanları çocukları oradaydı. beni uğurlamak için gelmişlerdi. İnekler böğürüyor danalar zıplıyor koyunlar kuzular keçiler meleşip duruyordu. ama ben bağrımda hiç kimsenin bilmediği ve içimin derinliklerinde tutuşan bir ateşin acısıyla ayrılıyordum oradan. ne zamanbir anadolu köyüne düşse yolum yüreğim burkulur susuk kumullu alnımdan öper bir anne bilmediğim ayetler çizer elleri gökyüzüne anlamadığım dualar kanar dudaklarında ne zamanbir anadolu köyüne düşse yolum kar düşer ömrümün üşüyen dilimlerine dumanı tüten bir bacadan sobası yanar çocukluğumun ısınır içimin mor türküleri büyür nazlı bir çiçeğin uykularında kuşlar uçar gönül penceremden yüreğimden sevdalar geçer sonbahar rüzgarının kanatlarında çekip gider ağlayarak düşlerin yağmurunda yıldızlara sevdalı bir çocuk ya ben nasıl yanmam ya ben nasıl ne zamanbir anadolu köyüne düşse yolum oturup yüreğimin avlusuna gözyaşları gül munzur sedalı bir gelin ağlar bir düşünce dalgası vurur kıyılarıma vurdukça ıslanır gözlerim terkedilmiş evlerkilitlenmiş kapılar ve duvarlarda yalnızca ihanet lekeleri kalmış sevdalarki hep aşınmış gül takviminin yapraklarında acıya sürgün kesilmiş tüm sokaklar şimdi baktığım her anı bir gönül yarası her sessizlik bir çığlik her çiçek bir yara ah sevdiğim ne kadar insan varsa göçüp gitmiş uzaklara hangi suya baksam bir nehiri kanıyor gözlerim hangi yola çıksam bir tren kalkıyor ya ben nasıl yanmam gönül ya ben nasıl ey umudumun küçük nazlı çocuğu çiçekler getir bana koparmadan gözyaşımla büyüyen çiçekler getir sevinçler getir güneşli bahçelerden nicedirki bir özlemin bulutundayım bir depremin uçurumunda yıldızlar topla bana yıldızlar topla mavi gecelerden sen ki sevdalı yanımdın benim sevgi perimdin gönlümün ısınağı korkularımın sığınağıydın düşlere kar yağınca ve sarınca yolları duman bırakma ellerimi nolur kapama gözlerini üşür taşralı soluğum üşür köylü çocukluğum......... ya ben nasıl yanmam ya ben nasıl sevgili nineciğim seni kaybedeli yıllar oldu seni düşündükçe çockluğumun hayatımın en mutlu anları ve güzel günleri geliyor aklıma. bu gün 35 yaşına girdim ve ben büyüdükçe sevgin özleminde büyüdü yüreğimde ve ölünceye kadar da seni aramaya özlemeye sevmeye devam edeceğimi bu gidişle yaşadıkça hep seni özleyeceğimi ve arayacağımı anlıyorum. en çok da sana sarıldığımda o sevgi ve güven yüklü insan kokunu özlemişim biliyor musun? bana güzel bir çoçukluk ve ardında güzel anılar bıraktığın için teşekkür ederim. beni bu kadar çok sevdiğin ve sevdiğini hissettirdiğin için teşekkür ederim. bana insan gibi düşünmeyi sevmeyi affetmeyi acımayı merhameti ve dürüst olmayı herkese ve her şeye karşı vicdanlı davranmayı öğrettiğin için teşekkür ederim.. senden aldığım tüm güzellikler için teşekkür ederim... nur içinde yat benim biricik nineciğim... küçük torunun can ...

    Alıntıdır...
     

Bu Sayfayı Paylaş