Vedasız Ayrılığıma Son Bir Veda

'Ayrılık ve Yalnızlık Sözleri' forumunda _Mr.PaNiK_ tarafından 27 Eylül 2008 tarihinde açılan konu

  1. _Mr.PaNiK_

    _Mr.PaNiK_ Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Vedasız Ayrılığıma Son Bir Veda konusu
    Seni seviyorum.
    Kızma bana n'olur. Yada kızarsan kız ama öyle. Evet seviyorum seni.
    Hemde hiç korkmadan, çıkarsız, hesapsız, karşılık beklemeden her zamanki
    Gibi en derinden gelen bir seslenişle söylüyorum... Seni seviyorum.
    Canımı iste hiç düşünmeden vereyim avuçlarına. Gel kopar kolumu, bacağımı
    Sesim bile çıkmaz inan... Ama...
    Gerçekler bırakmıyor dimi yakamızı. Ne kadar silkinirsek silkinelim
    Düşmüyorlar üzerimizden ölümün soğuk nefesi gibi. Kalanlar ise hep kendimize
    Doğru bildiklerimiz oluyor...
    Biz bu aşkı bireysel yaşamaktan ileriye götüremedik ne yazık ki... Ben benim
    Dedim her şeyde, sen sadece seni söyledin. Ardımıza bile bakmadık
    Kırdığımızda kendi içimizdeki çocuğu bile. Hayallerimiz ne kadar can bulup
    Uzadıysa, aşkımızın ömrü bir o kadar kısaldı sanki. birbirimizi
    Anlamadığımızdan yakınıp sitem ederdik ya ben en çok ne birlikte olabilmeyi
    Başaramayışımızı ne de ayrı kalabilmeyi beceremeyişimizi anlamıyorum.
    İşte
    En çokta bu gerçek acıtıyor içimi...
    Hiç dikkatini çekti mi? Düşündün mü? Bilmiyorum. Bu güne kadar sana her
    Yazdığım yazıda, her mesajda yada mektupta, sözlerin bittiği her satırın
    Sonunda neden üç nokta (...) Vardı? Hiç sordun mu bunu kendine? Belki
    Dikkatini çekmedi belkide bu satırları okuduktan sonra düşüneceksin
    Kimbilir.
    Ama yorulma bu sefer yormayayım seni, ben söyleyeyim:
    '' Aşkımız büyüdükçe, içimdeki çocuk seninle ömür kazandıkça, sesini her
    Duyduğumda hergün biraz daha fazla çarpmaya yemin eden kalbim beni
    Yaşattıkça, her an ,her saniye yaşama ve ölüme inat hayallerin sonsuzluğunu
    Seninle tattıkça, gözyaşlarımın her damlası sana iç çekiş olmaya devam
    Ettikçe ayrılık bize hiç yakışmasın diye''ydi. Adeta sensizlik kapıyı hiç
    Çalmasın diye her satırda tekrarladığım bir yemindi bu...
    Ama başarılı olamadım... Başaramadık... İçimizdeki sevgi büyüdükçe aşkımızın
    Ömrü kısaldı, hayallerimiz sonsuzlaştıkça sevdamızın mezarına bir kürek daha
    Battı... Yine ve yeniden... Tekrar tekrar canı yandı... Ama biz.
    Görmezden geldik. Ya görmezden gelmeseydik. Başarabilir miydik o
    Zaman. Hayallerimizi yaşatabilir miydik? Son nefesini verirken
    Sevdamız onu yaşama döndürebilir miydik?
    Bilmiyorum.
    Severken ayrılmak böyle olsa gerek. Diri diri mezara girmek, yaşarken ölmek
    Demek bu olsa gerek... Birinin canına kıymak, bile bile ölümüne razı gelmek
    Bu olsa gerek... Ben sevdama veda edemedim. Yüzüm yoktu ardından ağlayıp
    Feryat figan af dilemeye. Kendi ellerimle mezarını kazmışken, yok oluşunu
    İzlemişken bu lanet gözlerimle nasıl ona veda edebilirdim ki...
    Vedasız ayrılığıma son bir veda...
    Seni sensiz yaşamak en kötü kaderse bende bu kaderime inat seni yaşatmaya
    Yemin ettim.
     

Bu Sayfayı Paylaş