Sevmenin manası içimde ölmüştü

'Şiirler' forumunda NeslisH tarafından 13 Ağustos 2008 tarihinde açılan konu

  1. NeslisH

    NeslisH Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Sevmenin manası içimde ölmüştü konusu
    Ben vardım diye sen böyle olmalı mıydın?
    Güldüğüm anların sebebi senken,
    Durdurduğun anların geleni nie olamadım?
    Sebebi yine sen...
    Yalanlı bir güzellik kispesinde küstüğün hayatın yardımcı kaynağı,
    Dipleri beğenme telaşında kulaklarındaki çırpınış,
    Ellerin değildi gözlerimi kapatan,
    Ben sadakat kere aptaldım,
    Sen kere aşka inandım,
    Göğsünü gere gere sarıl ki, ben bu hallere inanılmaz alıştım,
    Yara bere içindeyken bile derdinde üşümekten bıkmadığım kadar yanılgıydım,
    Beklemenin farzlığında, vefasızlığına dem katarken efkarlı suskunluklarına,
    Yok işte, kalmadı müddetim,
    Hiddetim nedendir peki şu an?
    İstediğinde o an o dediğin yerde ve yalnız senle...
    Ama ki, benden çok ben birikiyordu sende,
    Sen de kaçkın zemberekliğinde düğümledin nefesimi,
    Ben vardım diye ya da var olan bendim diye,
    Ne çağırdığın bendim ne de yanındaki,
    Her defasından yanında olanın kıymetinde de değildin,
    Haketmedin hiç bir şeyi,
    Ben vardım diye sözler gerekli kılındı dudaklarında,
    Var olan kaygılarımı kopardığım an ki,
    Acıya duraksızlık düştü,
    Bu hikaye sadece düştü,
    Sevmenin manası içimde ölmüştü,
    Ben vardım diye sen yoktun,
    Sorun olan yalnız bendim,
    Soru olan dillerindeki sendin,
    Ben sendim,
    Sen varken hiçlerin oldum.
    Şimdi artık vaktidir, gözlerimi yumdum,
    Son kederi çek gönül hakkını doldur...
     

Bu Sayfayı Paylaş