Sen, en çok âşina bana!

'Şiirler' forumunda Dine tarafından 26 Şubat 2010 tarihinde açılan konu

  1. Dine

    Dine Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Sen, en çok âşina bana! konusu
    Eteğimden kırmızı karanfiller döküldüğünden bu yana
    Gözlerimden vapurlar kalkıyor
    İçimdeki maviyi yara yara
    Yağmur vurgunu mevsimlerden kalma! /

    Tanı beni
    Zarfımın pullu köşesine astığım hayallerimden
    Bulutların yukarısına çıkan merdivenin ilk basamağından
    Haritamın üzerine çizilmiş denizlerden
    Bin beyitli bir şiirin son dizesine gizlenmiş sözcüklerden
    Ve aşka dair ipucu veren her şeyden
    Tanı beni!

    Sen veçhesiz acılardan gözlerime damlarken
    Ben şiirimin bittiği yerde ellerimi çoktan kaybettim.
    Demiştin ya

    “Aç kollarını da rüzgâr sarsın sevgimle ruhunu”


    Sırf rüzgâra dokunmak için adımladım sokaklarını
    Sırf kollarımı iki yana açmak için durdum bir tepenin ucunda.
    Söz dizdim saçlarına eklenen iğfal edilmez isyanın Türküsüne
    Sen bir nevi ağıt de buna
    Bir nevi mevt!
    Kaçış söylevleri dilimin altında
    Karanfile değdiğince yanıyor ellerim…

    Gözlerinin alacası dağ yeşili / iki dağ yeşili gözlerin
    Yokluğun dibe vurdu aşkın yükseltti beni
    Tökezlenmiş acılarımın diliyle
    Kirpiğimden düşen kelimelerin bedelini sırtlandı gece
    Sen öyle sere serpe öyle uçsuz bucaksız bir alevdin ki
    Meydanlara muttasıl öfkemi partizan pankartlara astılar

    Sana hiçbir ismi yakıştıramıyorum / üç harf müstesna /
    Sen öyle yakışıyorsun ki “ aşk ”a!
    Hiçbir şey ötelere âyinem değil sen kadar


    Sen en çok âşina bana!

    Karanfil çizdim avucuma
    Al al seni resmettim
    Az yazdım çok ağladım
    Derdime senden başka derman bulamadım
    Aman yandım!
    Yâr ben seni ta-nı-dım!!

    /karanfiller yanarken/
     

Bu Sayfayı Paylaş