Nefesin Kokun... Dokun

'Şiirler' forumunda NeslisH tarafından 15 Ocak 2009 tarihinde açılan konu

  1. NeslisH

    NeslisH Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Nefesin Kokun... Dokun konusu
    Biliyorum duymayacaksın
    Ama
    Sana bu sesleniş yar
    Yine içimde bir titreme var
    Ha ağladı ha ağlayacak yalnızlığım
    Sebepsiz bir deprem bu
    Sarsıntısı duyulmayan
    Kanımda yankı
    Aklımdan uçup giden zaman
    Kocaman bir gülümseyişe sakladım çocuğumu
    Bilmediler bilemeyeceksin
    Nasıl bir hüzündür ardımdan sarkan


    Kan sıcağı yaşlarımdan arta kalan bir boşluk
    Avuçlarım pembe
    Parmak uçlarım yaralı
    Silemedim yazdığım satırları
    Birinden nefesin esti
    Birinden kokun
    Suskun ve de durgun bir yürekle bekliyorum
    Dokun


    Yolum uzun mu uzun
    Ah... ah
    En soğuk halindeyim buzun
    Dedim ya yüreğim suskun
    Dedim ya yüreğim durgun
    Bir küçük bakış yeter
    Bir küçük ses
    Bir küçük
    Bir
    Yeter
    Olamam bundan beter


    Ve saat de yüz çevirdi benden
    Oysa ki sadece saniyeler vardı capcanlı
    Sıkıldı onunla bir dönmemden
    Sıkıldı gözlerimin hapsinden
    Önce aklım şaşmıştı
    Şimdi yüreğim karıştı
    Tek tek yerleştiriyorum sevgilerimi
    İrili ufaklı yerlerine
    Öyle bir düşüyorsun ki gitmek istediğin yere
    Yine talanlarda oluyorum
    Ve yine soluyorum


    Bu kadar mı kolay her aynadan bakmak sabrıma
    Bu kadar mı kolay savurmak duvardan duvara
    Ne zaman düşecek yakamdan ellerin
    Ya bırak yollarım kurtulsun dikeninden
    Ya gel ne olur anka gibi doğayım küllerimden


    Nedensiz
    Niyesiz
    Hiç uğruna
    Giriverdin gitmenin koynuna
    Bu nasıl bir huzurdur ki
    Ayak seslerini dahi bırakmadı
    Gölgelerini ararken hep karanlıklar sıçradı
    Gittin
    Gittin
    Beklediğimce dönmedin


    Ben ki
    Varlığınla doğmuştum ya
    Yokluğunla ölümlerdeyim
    Ve hiç bilmedin
    Doğumla ölüm arasında yaşadığım en güzel şiirdi gözlerin...
     

Bu Sayfayı Paylaş