Mevlit kandili ile ilgili şiir

'Şiirler' forumunda Mavi_Sema tarafından 16 Mayıs 2011 tarihinde açılan konu

  1. Mavi_Sema

    Mavi_Sema Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Mevlit kandili ile ilgili şiir konusu Mevlit kandili ile ilgili şiir


    MEVLİD KANDİLİ

    İçim içime sığmıyor
    Bu gün bayram, bu gün mevlid kandili
    Gözümden yağmur yağmıyor
    Bu gün bayram dostlar, bu gün mevlid kandili

    Bu gün alemlere rahmet doğdu
    Doğdu da cihanı nura boğdu
    Geldi alemin nuru karanlığı kovdu
    Bu gün bayram, bu gün mevlid kandili

    Sen, ben doğmuşuz ne çıkar
    Diğer varlıkların ne hükmü var
    İbrahim Allah’a dost, Muhammed ona yar
    Bu gün bayram dostlar, bu gün mevlid kandili

    Bu gün bayram, çünkü Cuma günüdür
    Bu gün bayram, çünkü dua günüdür
    Bu gün peygamberimin doğum günüdür
    Bu gün bayram dostlar, bu gün mevlid kandili

    Aç elini eyle dua,
    İster suya, ister dağa,
    Onunla erdik mutluluğa
    Bu gün bayram, bu gün mevlid kandili

    Kelimeler mutluluğuma etmiyor kifayet
    Gönülden değil kalemdendir şikayet
    Onunla geldi nur, onunla doğdu İslamiyet
    Bu gün bayram dostlar, bu gün mevlid kandili

    Sözüm bitip sana veda ederken
    Elim açıp Rabbe dua ederken
    “Rabbim beni kavuştur” derken
    Bugün bayram dostum, bu gün mevlid kandili


    İsmail Onay


    [​IMG]

    Mevlid Kandili

    Rebiulevvel ayında bir güneş doğdu
    Dünyada ki, bütün haksızlıkları boğdu
    Onun teşrifiyle, putlar birer birer yoğdu
    Peygamberimize inananların sayısı, çoğdu

    Doğdu mah-ı hüda, ufku beşerde bu gece
    Güller açıldı, lale misal serde, bu gece
    Çınladı arz-u sema, bu gece
    Bir ulvi basiretle geldi, bu gece

    Ulaştı dermanlar, her derde bu gece
    Öksüzlere kucak açıldı, bu gece
    Hak geldi, batıl zail oldu bu gece
    Onun gelmesiyle, kâinat aydınlandı, bu gece

    Hz. Muhammedi gizleyen, Mağara idi
    Hz. Musa’ya yol olan, deniz idi
    Hz. Yusuf’u saklayan, kuyu idi
    Hz. Yakubu örten, gece idi

    Hz. İbrahim’i koruyan, güller idi
    Hz. Muhammed’e, gönüller âşık idi
    O, sonuncu nebi ve resul idi
    Bu gece, onun doğumu olan, mevlit kandili idi​
     
    En son bir moderatör tarafından düzenlenmiş: 18 Eylül 2015
  2. Mavi_Sema

    Mavi_Sema Özel Üye

    Gülümsüyor

    (Peygamberim gönül erim)
    Güller açar gül yüzünde,
    Hem neşede hem hüzünde,
    Gecesinde gündüzünde,
    Allah için gülümsüyor

    Çağlar öncesi sonrası,
    Adem peygamber tebası,
    Halil ibrahim sofrası,
    Peygambere gülümsüyor.

    Melekler safa girince,
    Yedi kat gök geçilince,
    Ümmet ona verilince,
    Allah için gülümsüyor.

    Ahmet Yazıcıoğlu

    [​IMG]

    Rahmet Peygamberi

    Dünyamızı şereflendirdiğinde,
    Sanki güller açmıştı kainat.

    Müjdeleşiyordu tüm varlık alemi,
    ‘Muhammedü’l-Emin’ doğdu diye…

    Kainat o an eğilmiş bir dal gibi,
    Selamlıyordu varoluş sebebini.

    Ardından aralandı kara bulutlar,
    Bir güneş gibi parladı, islamın nuru.

    Yağmaya başladı sağnak rahmet yağmuru.
    Ne kisralar dayanabildi rahmetine,
    Ne de bin yıllık mecusi ateşi…

    Selamlar olsun sana, Ya Muhammed!
    Selamlar olsun sana, Ya Resulüllah!

    [​IMG]

    Bir Gece

    Ondört asır evvel, yine bir böyle geceydi,

    Kumdan, ayın ondördü; bir öksüz çıkıverdi!

    Lakin, o ne hüsrandı ki hissetmedi gözler;

    Kaç bin senedir, halbuki, bekleşmedelerdi!

    Nerden görecekler? Göremezlerdi tabii,

    Bir kerre, zuhut ettiği çöl en sapa yerdi;

    Bir kerre de, ma’mure-i dünya, o zamanlar,

    Buhranlar içindeydi, bugünden de beterdi.

    Sırtlanları geçmişti beşer yırtıcılıkta;

    Dişsiz mi bir insan, onu kardeşleri yerdi!
    Fevza bütün afakını sarmıştı zeminin,

    Salgındı, bugün Şark’ı yıkan, tefrika derdi

    Derken, büyümüş, kırkına gelmişti ki öksüz,

    Başlarda gezen kanlı ayaklar suya erdi!

    Bir nefhada insanlığı kurtardı o ma’sum,

    Bır hamlede kayserleri, kisraları serdi!

    Aczin ki, ezilmekti bütün hakkı, dirildi;

    Zulmün ki, zeval aklına gelmezdi, geberdi!

    Alemlere, rahmetti, evet şer’-i mübini,

    Şehbalini adl isteyenin yurduna gerdi.

    Dünya neye sahipse, onun vergisidir hep;

    Medyun ona cemiyetti, medyun ona ferdi.

    Medyundur o mas’uma bütün bir beşeriyyet…

    Ya Rab, bizi mahşerde bu ikrar ile haşret.

    Mehmet Akif Ersoy
     

Bu Sayfayı Paylaş