Müzikle oynanabilecek skeç örnekleri

'Frmartuklu Soru-Cevap Bölümü' forumunda lebes tarafından 4 Ocak 2011 tarihinde açılan konu

  1. Sponsorlu Bağlantılar
    Müzikle oynanabilecek skeç örnekleri konusu Müzikle oynanabilecek skeç örnekleri verebilir misiniz?
     
  2. Mavi_inci

    Mavi_inci Özel Üye

    4 kişilik kısa skeçler

    AVUKAT
    (skeç-komedi)


    HİZMETLİ: (Ortalığı temizler, avukatın masasını temizlerken avukat oturmaktadır) Vallahi avukat bey çok zekisin avukat yazısının altına Made in Japan yazdırmakla iyi ettik galiba, herkes Japon malı sanıyor sizi Televizyonun, elektronik eşyaların Japon malı olanları var da avukatın Japon malını ilk kez görüyorum Japon malı avukat Ahmet Adıgüzel

    AVUKAT: Japon malı deyip durma işine bak be

    HİZMETLİ: Ayten isimli bir bayan aradı ve sizinle görüşmek istediğini söyledi Bir iki saat sonra geliyorum dedi Miras işiymiş

    AVUKAT: Miras işi mi? Tamam ilginç bir olay ama parasıyla değil mi ilgileneceğiz Sen bu günlerde fazlaca kilo aldın, onları versen iyi olur Küt diye kereste gibi devrilir, geberirsin valla! Sekretersin kendine dikkat etmelisin

    HİZ: Yok canım, kilom fazla mı ?

    AV: Büyüyünce fil olacakmış gibi bir halin var

    HİZ: Yapmayın avukat bey O kadar değil tartıldım seksen beş kiloyum Yani bir eşeği tartsan daha ağır gelir
    AV: Zaten biraz daha kilo alırsan ondan farkın kalmayacak Bol bol egzersiz yap Kilo ver Sonra kalp krizinden gidersin vallaha
    HİZ: Sahi mi söylüyorsunuz ?
    AV: Tabi ki, sürekli çalış iş yap En iyi zayıflama yolu çalışmaktır, ev işi yapmaktır
    HİZ: Ben eve gideyim o zaman
    AV: Akıllı, ev işi yapmak için eve gitmeye gerek yok, burada da aynısını yapabilirsin Bol bol temizlik yap Kilo verirsin
    HİZ: Ne güzel !
    AV: Evet mesela şu sehpayı getir, masanın üstüne koy (Hizmetli sehpayı alır getirir koyar) Yakıştı mı ?
    HİZ: Yooo
    AV: İyi o zaman geri götür, yerine koy
    HİZ: Zayıflamak için devamlı böyle mi yapacağım ?
    AV: Buna benzer işler (Kapı çalar) Kapıya bak
    HİZ: Buyurun
    (İçeri bir erkek bir bayan girer)
    AV: Buyurun hoş geldiniz
    KOCA: Hoş bulduk
    KADIN: Hoş bulduk
    AV: Hayırdır, bir avukata ihtiyacınız var herhalde
    KOCA: Hayır efendim, bizim anlayışa, sevgiye, düzene, mutlu bir yuvaya ihtiyacımız vardı Ama olmadı Şimdi mecburen avukata ihtiyacımız var Boşanmak istiyoruz
    AV: Öyle mi? Ne güzel! Değil tabi Demek boşanacaksınız Biliyorsunuz ki boşanmak ciddi bir durumdur Çok iyi düşünmeniz gerekir
    KOCA: Evet, düşündük, taşındık Zaten o düşünemiyor Ben onun yerine de düşündüm ve karar verdim
    KADIN:Niye düşünemiyor muşum? Başlamayalım yine
    KOCA:Tabi başlamaya gerek kalmadı, zaten bitti Her şey bitti
    AV: Efendim şimdi niçin boşanmak istediğiniz konusuna açıklık getirelim isterseniz
    KOCA: Tabi getirelim, açıklık getirelim, niçin boşanıyoruz ulan biz?
    KADIN: Bunun için boşanıyoruz işte!
    KOCA: Evet bunun için boşanıyoruz değil mi? Bunun için bizi boşayın hakim bey, pardon avukat bey Hatta made in Japon Bey
    AV: Tamam, önce şu konuya bir açıklık getirelim Beyefendi niçin boşanıyorsunuz?
    KOCA: Efendim şunun için boşanıyoruz Eee eee şey için eee anlaşmıyoruz
    AV: Tamam, demek bunun için boşanıyorsunuz Allah Allah
    KOCA: (Karısına) Görüyor musun? Adam bile bize hak verdi Allah Allah bile dedi
    AV: Hanımefendi siz neden boşanıyorsunuz?
    KADIN: Efendim ben eee şey için boşanıyorum Eee işte anlaşamıyoruzmuşuz bunun için boşanıyoruz
    AV: Ne güzel! değil Demek boşanacaksınız
    KOCA: Tabi avukat bey, üstelik boşanmak için bu kadar çok sebep varken dün bir de demez mi? Ben Fenerbahçeliyim diye İşte ipler o zaman koptu Evlenmeden önce arkadaşın kendisini uyarmıştım
    AV: Ne diye?
    KOCA: Fenerbahçe’nin adını ağzına almayacaksın diye Fenerli olduğunu yıllarca gizlemiş Yıllardır bir fenerliyle evliymişim de haberim yokmuş
    KADIN: Fenerbahçeli olmak suç mu şimdi yani?
    KOCA: Evet suç Ulan tutacak başka takım mı yok? Mesela git Mersin İdman Yurdunu tut
    AV: Şimdi tam anlayamadım da Siz karınızdan FB’li olduğu için mi boşanıyorsunuz?
    KOCA: Tam olarak öyle değil tabi Mesela hanımefendinin matematiği ve kimyası da oldukça zayıf Yani böyle olmaz ki Anlaşamıyoruz Lisedeyken müzik dersi de zayıfmış zaten
    KADIN: Her akşam eve sarhoş geliyorsun, senin eziyetini çekiyorum sürekli, bıktım artık Dayanamıyorum İnsan evlenince huzur, mutluluk ister Biz hiç huzur bulamadık mutlu olamadık ki Ben mutluluğu pembe dizilerde seyrettim
    KOCA: Görüyorsunuz zeytinyağı gibi üste çıktı Huzurlu değilmiş miş miş miş Çarpılırsın ulan yalan söyleme Sana huzur bulasın diye Ahmet Hamdi Tanpınar’ın Huzur adlı romanını bile aldım
    KADIN: Yine suçlu ben oldum Sen çocuğumuzun kız olmasından bile beni sorumlu tuttun
    AV: Çocuğunuz da mı var ?
    KOCA: Evet Ona çocuk denirse var Daha doğrusu, o kız hanımefendinin Önceden anlaştık, erkek olacaktı, olmadı Bir erkek çocuk bile veremedin bana, yazıklar olsun!
    KODIN: Tamam, onun suçu da benim, suçsa tabi
    AV: Bu tartışmalara bakılırsa aranızda çözülmeyecek sorunlar var Siz en iyisi boşanın olmaz mı?
    KOCA: Eeee bak bu çok iyi bir fikir, bunu hiç düşünmemiştim Hatırlattığınız için teşekkürler avukatçığım (Sinirlenir) Kardeşim biz buraya boşanmak için geldik, sen ne diyorsun?
    AV: Hanımefendi siz ne diyorsunuz ?
    KADIN: Ben ne diyeyim, kocam her şeyin en iyisini bilir
    AV: Kocanız sizden boşanmak istiyor
    KADIN : Kocam bilir valla! Ben ne diyeyim?
    AV: Hanımefendi siz çalışıyor musunuz?
    KOCA: Evet, ev işleri yapıyor, çamaşır, bulaşık falan
    AV: Öyle değil, paralı maaşlı bir işte çalışıyor mu ?
    KOCA: O ne demek ulan? Kafamda boynuz falan görüyor musun sen ?
    AV: Beyefendi konuyu saptırmayın Hanımefendi çalışmıyorsa ve boşanmak istemezse ona boşanınca nafaka vermek zorunda kalacaksınız
    KOCA: Nafaka mı o ne? Sadaka gibi bir şey mi?
    AV: Hayır aylık belli bir miktar parayı sürekli vereceksin
    KOCA: Hadi ya! İyi valla! Karıyı hem boşayalım, hem de para verelim Ulan nişanlanırken para, evlenirken para, boşanırken para, boşadıktan sonra para Ne ulan bu karı milletinden çektiğimiz? Medeni Kanun değişsin, böyle olmaz arkadaş!
    KADIN: Vallahi avukat bey kocam en iyisini bilir Geçende bir filmin sonunda ne olacağını bile bildi Şaştım kaldım
    KOCA: Salak, o filmi önceden izlemiştim
    AV: Sizin boşanma kararınız kesin mi ?
    KADIN: Vallahi ne desem bilmiyorum Babam beni bu adama verdi Birkaç kere telefonda konuştuk, sonra evlendik Ben üzerime düşen görevleri yapıyorum Temizlik, bulaşık, yemek, çamaşır falan, ama kocam olan bu adam da üzerine düşeni fazlasıyla yapıyor: İşe gidiyor, geliyor, hatta fazlasını yapıyor İşten yorulup geliyor, bir de beni dövüyor, iyice yoruluyor, ben bu duruma üzülüyorum İki yaşında kızımız var, onu gözümüz görmez oldu neredeyse
    KOCA: Kızımız deme o senin kızın Kahvede bile herkes benimle dalga geçiyor, “kız babası” diye Çok zoruma gidiyor Üstelik çocuk 2 yaşına geldi, çarpım tablosunu bile bilmiyor
    AV: Bu tartışma uzar gider Siz kararınızı verin, beni de boş yere yormayın Biz sekreterimle egzersiz yapacağız daha Evet hanımefendi, boşanmak istiyor musunuz ?
    KADIN: Tabi ki gururlu, şerefli bir insan olarak, beni sevmeyen benle yaşamak istemeyen biriyle evli kalmak istemem
    -SON-
     
  3. Mavi_inci

    Mavi_inci Özel Üye

    23 NİSAN ÇİÇEKLERİ (Müzikli Oyun)

    Oynayanlar:
    Çiçekçi kız
    Birinci çocuk
    İkinci çocuk
    Hizmetçi
    Katip
    Menekşe
    Lâle
    Gül
    Müşteri
    Çiçek korosu (Bu roller, uygun görülen kız ve erkek çocuklara verilir.)

    (Sahne: Çeşitli çiçekleri satan bir dükkân içi… Raflarda, vitrinde saksı saksı çiçekler görünmektedir. Ortada ve ön plânda çiçek kılığına girmiş çocuklar öbek öbek yer atmışlardır.
    Dükkânın sahibi çiçekçi kız, elindeki süzgeçli, küçük bahçe kovasıyla canlı çiçeklere su verirken perde açılır.)

    ÇİÇEKÇİ KİZ – (Şarkıyı söyler.)
    Bir gün sizi sulamasam, Hemen bana küsersiniz. Tatlı, baygın kokunuzu, Ne de çabuk kesersiniz. Gül yüzünüz hiç solmasın, Kalbinize dert dolmasın. Çiçek açın durmadan siz. Neşenize son olmasın.
    Şu güzel çiçeklerin, havaya, suya bizim gibi muhtaç olduklarını nasıl unutuyorum, bilmem ki. Biri gelip de çiçeklerimin boyunlarını bükük görse yüreğime iner…
    (Bîr canlı çiçeğe yaklaşır.) Ah benim bahar kokulu karanfilim! Katmer katmer nasıl da açmışsın… Baygın kokun insana ılık yaz akşamlarını hatırlatıyor…
    (Başka bir çiçeğer geçer.) Ne o, bana dargın mısın yoksa? Suyunu biraz geciktirdim, diye yüzüme bakmıyorsun… Ah benim nazlı kızım; mis kokulu sarı fulyam… Gel, barışalım… (Sever, okşar, koklar.) Oooh! İçim açıldı. Ne iyi çiçeksin sen…
    (Bir başka saksıya doğru eğilir.) Bak hele. Boyun büküp naz etmeyi sen de fulyadan mı öğrendin? Yazık sana… Bir gün suyunu unuttum diye somurtuyorsun… Neşesizlik sana hiç yakışmıyor kızım… (Okşar.) Gül bakayım, gül, gül… Hah şöylee… Seninle de barıştık…
    (Başka bir çiçeğe daha geçer.) Aferin sana! Çiçek olunca senin gibi olmalı. Bir gün suyunu unuttum diye somurtmak, boyun bükmek ne oluyormuş sanki? Sen zaten bir hafta su görmesen bile aldırmazsın, bilirim… Tam unutkanlara göre bir çiçeksin. Bir fincan su bir hafta yeter sana… Sabrın sonu selâmettir derler. Sana şimdi bol bol su vereyim de hak geçmesin… (Sular) Al, bu da benden caba.
    (Bu sırada dükkân kapısının çıngırağı çalınır. İçeriye hizmetçi kıtıklı, kambur biri girer. Çiçekçi kız kovayı bir kenara bırakır, gelen müşteriyi karşılar.)
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Buyurunuz efendim… Bir şey mi arzu ettiniz?
    HİZMETÇİ – Benim arzumun lâfı mı olur a kızım… Bizim efendi beni gönderdi. Tabii kendisini tanırsınız…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Hayır, tanımıyorum efendim. Kimden bahsediyorsunuz?
    HİZMETÇİ – Canım, bizim efendiyi tanımayan yok ki. Abdurrahman efendi dediler mi nah! diye parmakla gösterirler…
    (Elindeki parayı sallayarak) Bu parayı sana o
    gönderdi.
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Çiçek mi istiyor?
    HİZMETÇİ – Hee.,. Çiçek İstiyor emme, en güzellerinden bir paket… Şey… Paket mi poket mi işte bir şey yapsın, dedi…

    (Çiçekçi kız buketi hazırlarken, hizmetçi söze devam eder.}
    Bizim efendi pek kurnazdır doğrusu… (Gülerek) Bu çiçekleri ne yapacak biliyon mu?
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Nerden bileceğim…
    HİZMETÇİ – öyle ya, nerden bileceksin… Bizim efendinin haşarı bir çocuğu var. Bir dediğini iki etmiyor ama, o da inadına tembel mi tembel, yaramaz mı yaramaz… Karnelerinde zayıftan başka notu yok… Bu gidişle sınıfta kalacak, diyorlar… Bizim efendi bir çare düşünmüş. Bu çiçekleri çocuğun öğretmenine götürecek. Allem edecek, kallem edecek, o haylazın sınıfı geçmesi İçin öğretmenine dil dökecek…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – (Demetlediği çiçekleri tekrar yerine koyar.) Yaaa, maşallah… Sizin efendinin buluşuna diyecek yok doğrusu…
    HİZMETÇİ – (Anlamaz) Dedim ya çok kurnazdır, insana külahı ters giydirir…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Fakat doğruluktan, görevine bağlılıktan başka bir şey düşünmeyen öğretmeni hiçbir zaman kandıramaz.., öğretmenler çıkar peşinde koşmazlar. Doğruluktan şaşmazlar. Ellerine teslim edilen vatan yavrularının hepsini bir anne, bir baba sevgisiyle severler. Çalışanlarla çalışmayanları ayırırken bir yargıç kadar ince eleyip sık dokurlar… Doğru bildikleri görüşten, vicdanlarının emrinden hiçbir zaman ayrılmazlar…
    Sizin efendi, öyle sakat çarelere başvuracağı yerde çocuğunu çalıştırmanın çarelerini düşünseydi daha iyi ederdi…
    HİZMETÇİ – Kızım, o bizim neyimize gerek… Hele sen şu çiçekleri ver de ben gideyim…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Benim çiçeklerim çok duyguludur. öyle her yere gitmezler. Hele böyle tembel çocuğunu kurtarmak için kurnazlık düşünen bir adamın eline düşmek istemezler… Ama bir kere kendilerine solayım istersen… (Hizmetçi şaşkın şaşkın bir kıza, bir çiçeklere bakar.)
    ÇİÇEKÇİ KIZ – (Çiçeklerin ortasına geçer ve sorar) Benim sevgili, nazlı çiçeklerim, konuştuklarımızı duydunuz… Abdurrahman efendiye gitmek ister misiniz?
    ÇİÇEKLER – (Hep bir ağızdan)
    Dostumuzla düşmanı, Biz görmeden tanırız. Fenalığa bir âlet, Olmaktan utanırız.
    HİZMETÇİ – (Ellerini havaya kaldırıp kaçar.) Uy anam! Ben yanlış gelmişim…
    (Çiçekçi kız, kaçan hizmetçinin arkasından güier. Sonra döner, raftan bir çiçek budama makası alır. Saksıdaki çiçeklerle meşgulken gene kapıdan bir müşteri girer. Kolunda evrak çantası, burnunda kelebek bir gözlük taşıyan müşteri hafif sarhoş taklidi ile konuşur.) KÂTİP – Kolay gelsin çiçekçi abla…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Buyurunuz efendim… Bir şey mi arzu ettiniz?
    KÂTİP – Bu da sorulur mu? Bu dükkâna gelenin elbet bir isteği olacak. Ya bir saksı çiçek ya bir buket yahut da çelenk… (Kendi kendine) Yahu burası amma güzel kokuyor ha… (Çantasından bir kartvizit çıkarır.
    Çiçekçi kıza verir.) önce kendimi tanıtayım: Ben, İçki-sevenler Derneği’nin kâtibiyim. Bu cemiyet, daha yeni kuruldu. Bugün, bütün üyelerin katılmasiyle bir açılış töreni yapılacak. Ondan sonra içki, saz… Vur patlasın, çal oynasın… İçkiseverler Derneği nam salacak, nam… Salonu süsleme işini ben aldım üzerime. Üyelerimizin gönlü, gözü açılsın diye, birkaç sepet çiçek yaptıracağım… Haydi kızım, şöyle en tazelerinden bize bir şeyler hazırla da alıp gideyim…
    (Katip sandalyeye çöker. Çiçekçi kız bu müşteriden de memnun değildir,!
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Efendim, zannedersem burada vaktinizi boşuna kaybedeceksiniz…
    KÂTİP – (Anlamaz) Kızım benim acelem yok. Ne zaman hazırlarsan o vakit alır giderim. Oraya, buraya koşmaktan daha gazeteye göz atamadım. (Çıkarır, açar) Sen çiçekleri hazırlarken ben de şurada hem okur, hem de biraz dinlenirim…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Efendim, maksadımı İyi anlatamadım. Çiçeklerim İçki sevenleri sevmezler de…
    KÂTİP – O da ne demek? Çiçeklerin keyfine göre hareket edecek değiliz ya. Parasıyla değil mi? İstersem, dükkândaki bütün çiçekleri bir kamyona doldurur, götürürüm…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – İş sizin bildiğiniz gibi değil efendim. Benim çiçeklerim içki sevenlerin değil, Yeşilay kurumunun salonlarını süslemekten zevk alır. Benim çiçeklerim, her felâkete kucak açan, kanat geren Kızılay kurumuna lâyıktırlar… Benim çiçeklerim Çocuk Esirgeme Kurumu’nun baktığı yavruların masum başlarını süslerler. Benim çiçeklerim törenlerde alay alay geçen Mehmetçik’lerin başına Türk Hava Kurumu uçaklarından demet demet serpilmek isterler… Benim çiçeklerim…
    KÂTİP – (Sinirlenir, bağınr.) Senin çiçeklerin, senin çiçeklerin… Bıktım senin çiçeklerinden… Sanki çiçekler nereye gideceklerini bilirlermiş gibi bana masal söylüyorsun…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Masal değil, gerçek… İstersen kendileri size söylesinler… (Çiçeklere) Benim nazlı, güzel çiçeklerim. Konuştuklarımızı duydunuz. İçkisevenler Derneği’ne gitmek ister misiniz?
    ÇİÇEKLER – (Hep bir ağızdan)
    Boş yere yorulmasın. Biz oraya gitmeyiz. Saksımızda çürür de, Burayı terk etmeyiz!
    (Kâtibin burnundan gözlük koltuğundan çanta düşer. Onları acele toplar, çiçeklere korku ile bakarak kaçar.)
    KÂTİP – Üstüme iyilik, sağlık… Üstüme iyilik, sağlık…
    (Dernek kâtibinin palas pandıras kaçışına çiçekçi kız güler. Başını sallar. Gene makasla budama işlerine devam eder. Bu sefer dükkâna soluk soluğa bir müşteri daha gelir. Koşarak geldiği için düzgün konuşamaz.)
    MÜŞTERİ – Ça… çabuk… ba… bana bir buket çiçek… Ama çok çabuk (Mendiiini çıkarır, terini siler.)
    Haydi çabuk, ne duruyorsun?
    ÇİÇEKÇİ KİZ – Efendim, şurada bir dakika dinlenin, yorulmuşsunuz…
    MÜŞTERİ – Yorulmak da lâf mı? Yüz metre şampiyonu gibi koşa koşa geldim.
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Çiçek almak için bu kadar aceleye ne gerek vardı?
    MÜŞTERİ – Uçak kalkıyor, uçak… Daha buradan otobüsle havaalanına gitmek, uçak kalkmadan yetişmek lâzım…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Seyahate mi çıkıyorsunuz efendim?
    MÜŞTERİ – Hoppala. Sen gazete muhabiri misin, nesin? Seyahate ben değil, patronum çıkıyor… Gözüne girmek için bir buket çiçek götüreceğim. Seyahatten dönüşünde belki maaşıma zam yapar. Ne yapalım kızım, geçim dünyası… (Saatine bakar.) Eyvah, yirmi dakika kaldı, yetişemeyeceğim. Haydi çabuk ol. (Kalkar.) Yoksa ben şuradan birkaç demet toplar, giderim haa (Çiçeklere atılır. Çiçekçi kız önüne geçer.)
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Yağma yok… Çiçeklerimin bir yaprağına bile dokunamazsınız. Hem siz, patronunuzun görüne girip ondan zam koparmak için çiçek götürmeyi düşüneceğinize işinizi, görevinizi düşünseniz patronunuzu daha çok memnun edersiniz sanırım.
    MÜŞTERİ – Ben buraya ders almaya değil, çiçek almaya geldim. Paramla değil mi?
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Para ile de olsa çiçeklerim birisini aldatmak, ötekini elde etmek, berikinin gözünü boyamak, hayırsız ve yararsız toplantıları süslemek gibi şeyleri sevmezler…
    MÜŞTERİ – Tuhaf şey.., Senin, aklından zorun var galiba…
    ÇİÇEKÇİ KIZ- Hamdolsun, hiçbir zorum yok… Ben çiçeklerimin fikrini ve arzusunu almadan bir şey yapamam… İsterseniz bir kere de onlara sorayım. (Çiçeklere sorar.) Benim duygulu ve sevgili çiçeklerim. Konuştuklarımızı duydunuz. Siz ne dersiniz? ÇİÇEKLER – (Hep bir ağızdan)
    Hayır hayır gitmeyiz, Ne olursak olalım. Uçakta solmaktansa, Şu dükkânda solalım!
    MÜŞTERİ – (Elini kulağına koyar, dışarıyı dinler) İşte bir uçak sesi… (Pencereye koşup bakar.) Evet, uçak havalandı. Bizim zamlar yandı. (Sandalyeye yığılır, baygınlık geçirir. Çiçekçi kız raftan bir çiçek alır. Müşterinin burnuna değdirir. Müşteri ayılır. Şaşkın şaşkın söylenerek çıkar, gider.) Uçak havalandı, zamlar yandı… Uçak havalandı, zamlar yandı… ÇİÇEKÇİ KIZ – (ön plâna gelir. Bir kenara dayanarak düşünür. Sonra çiçeklere döner Gördünüz mü benim güze! çiçeklerim? Sabahtan beridir hiçbir şey satamadım. Gelen müşterilerle gitmek istemediniz. Artık kimse de gelmez oldu. Ben sizi su İle hava ile beslerim ama beni kim besleyecek? Evde annem, kardeşim de benim elime bakıyorlar.
    ÇİÇEKLERİN KOROSU
    İyi kalpli sahibimiz.
    Sen istersen biz gideriz.
    Ayırmayız iyi, fena,
    Talihimiz buymuş, deriz…
    Fenalardan çoktur, inan
    Bu dünyada iyi insan.
    Gönlün bir an rahat olmaz.
    Bu varlığa İnanmazsan.
    İyilikler, doğruluklar.
    Fenalığı ergeç kovar.
    Sabredelim biraz daha,
    Gün doğmadan neler doğar.
    (Koro bitince kapının çıngırağı çalınır. Çiçekçi kız sevinir. Üstünü, başını düzeltir. Kapıdan iki küçük çocuk başı görünür.)
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Buyurun çocuklar, gelin. Bir şey mi istediniz?
    BİRİNCİ ÇOCUK- (Kapıdan başını uzatarak) Ünlü Bahar Çiçekevi burası mı?
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Burası, burası… Buyurun…
    ÇOCUKLAR – (Etrafa bakınarak girerler.) Günaydın!
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Günaydın kardeşler. Bir emriniz mi var?
    ÇOCUKLAR – Emir filan yok bizde. Okuldan gönderdiler bizi.
    BİRİNCİ ÇOCUK – (ötekini göstererek) Şey, öğretmenimiz gönderdi. Dedi ki…
    İKİNCİ ÇOCUK- (Arkadaşının sözünü keser) Dedi ki çarşıya gidin… Cumhuriyet alanında ünlü, ünlü…
    BİRİNCİ ÇOCUK – Bahar Çiçekçisi vardır. Ona benden selâm söyleyin…
    ÇİÇEKÇİ KİZ- Sağ olun çocuklar.
    BİRİNCİ ÇOCUK – (Yutkunur, tekrarlar) Selâm söyleyin.
    ÇİÇEKÇİ KIZ-Sağ olun…
    İKİNCİ ÇOCUK – (Atılır) Selâmdan sonra dedi ki: Bugün okulda müsamere yapacağız. Başarı gösteren çocukiara verilmek üzere oradan karanfil…
    BİRİNCİ ÇOCUK-Menekşe,
    İKİNCİ ÇOCUK-Sümbül,
    BİRİNCİ ÇOCUK – Gül,
    İKİNCİ ÇOCUK-Gelincik,
    BİRİNCİ ÇOCUK-Lâle
    İKİNCİ ÇOCUK – Çiçeklerin en güzellerinden bize bir buket hazırlasın. Alın, gelin dedi. (Arkadaşına) Değil mi?
    BİRİNCİ ÇOCUK- Evet, öyle dedi…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – öğretmeninizin emri başüstüne… Yalnız bir şey var…
    ÇOCUKLAR – (İkisi birden) Nasıl şey?
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Benim çiçeklerim birbirini çok severler. Hele şu dükkândan hiç ayrılmak istemezler. Buradan giden arkadaşlarının arkasından günlerce, haftalarca ağladıkları olur…
    BİRİNCİ ÇOCUK-Ama biz…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Evet, siz okuldan geldiniz. öğretmeniniz dedi ki gidin, Bahar Çiçekevi’nden karanfil,
    BİRİNCİ ÇOCUK-Menekşe,
    İKİNCİ ÇOCUK-Sümbül,
    BİRİNCİ ÇOCUK-Gül,
    İKİNCİ ÇOCUK-Gelincik,
    BİRİNCİ ÇOCUK-Lâle.
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Gibi çiçeklerden bir buket yaptırın alın, gelin… değil mi?
    ÇOCUKLAR – (İkisi birden başlarını sallarlar) Evet…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Evet ama cici kardeşler, demin dediğim gibi, benim çiçeklerim pek nazlı, pek duyguiu şeylerdir. Sabahtan beri kaç müşteri geldi İse hiç biriyle gitmek istemediler. Ama sizin güzel hatırınız için bir de kendilerine sorayım. Bakalım, sîzinle gitmek isterler mi?
    BİRİNCİ ÇOCUK – (Hayrette) Kendilerine mi soracaksınız?
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Evet kendilerine soracağım… (Menekşe kılığında giyinmiş olan çocuğun yanına gider)
    Sen söyle mavi menekşe, okuldan gelen bu küçük müşterilerim İçin yapacağım bukete katılmak ister misin?
    (Müzik başlar. Tempoya uyarak Menekşe ortaya gelin)
    MENEKŞE – Menekşeyi en çok seven. Çocuklardır, biliyorum. Bunun için ben onlarla, Koşup gitmek diliyorum. Beni seven, bilen çoktur, Benden güzel çiçek yoktur… (Şarkı bitince Menekşe yerine geçer.)
    BİRİNCİ ÇOCUK – (İkinciye) Biz yanlış geldik galiba. Burası çiçekçi dükkânı değil…
    İKİNCİ ÇOCUK – Ya ne burası?
    BİRİNCİ ÇOCUK- Canlı bebek mağazası olmasın?
    İKİNCİ ÇOCUK-Bilmem ki…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – (Gelincik’e doğru gider) Haa. Sen burada mısın Gelincik? Sana git, derim ama kokun yoktur diye seni beğenirler mi bilmem?
    GELİNCİK – (Kalkar, ortaya gelir)
    Al tenimin rengi parlar, Al gelinciği her görende. Yeryüzünün en şerefli, Bayrağının rengi bende… Allardan al güzel rengim, Hangi çiçek benim dengim! (Şarkısını söyler yerine geçer.)
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Allah Allah… Hangi çiçeğe sorsam bu sefer hepsi gitmek istiyor. Bu gidişle dükkânı boşaltacaklar…
    BİRİNCİ ÇOCUK – Çiçekçi abla, sen onları keyfine bırakırsan, bu kapalı yerde hiçbiri kalmak istemez. Hele okuldaki müsamereyi bir duysalar, oraya gitmek için can atarlar…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Durun bakalım, bir tanesine daha soralım. Bu dükkânımın en nazlı çiçeğidir. Bakalım o ne diyecek? (Gül kılığına girmiş çocuğa sorar) Benim nazlı gülüm. Yoksa sende mi ötekiler gibi düşünüyorsun? Eğer sen de gitmek istiyorsan hiç olmazsa son bir defa güzel sesini duyayım; mis gibi kokunu ciğerlerime çekeyim…
    GÜL- (Ortaya çıkar)
    Çiçeklerin ecesiyim, Benden güzel çiçek nerde?
    Yediveren gül yüzünden, Bülbül girer türlü derde… Ne karanfil, ne de sümbül.. Şarkı söyler bana bülbül… (Kısa, hafif bir vals yaparak yerine geçer.)
    BİRİNCİ ÇOCUK- (Arkadaşlarını sahne önüne çeken) Bana bak, ben korkmaya başladım. İKİNCİ ÇOCUK-Ben de…
    BİRİNCİ ÇOCUK – Biz bu konuşan çiçekleri okula götürürsek; bütün seyircilerin ödleri kopar.
    ÇİÇEKÇİ KIZ – (Çocuklara) Sevimli, küçük müşterilerim! Görüyorsunuz ki en değerli çiçeklerim bile artık burada kapalı yaşamaktan bıkmışlar. Başka yerler, başka insanlar görmek İstiyorlar. Hakları da var. Ben bile aynı yerde oturmaktan, aynı şeyleri görmekten bıkıyorum. Şimdi söyleyin bana bakayım, okulunuz İçin hazırlanacak buket kime verilecek? Yoksa okulda…
    ÇOCUKLAR – (İkisi birden] Müsamere var!
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Ne müsameresi?
    ÇOCUKLAR – 23 Nisan Müsameresi.
    ÇİÇEKÇİ KIZ – 23 Nisan mı? (Elini birkaç kere alnına vurur.) Ah şu benim dalgın başım. Nasıl oldu da ben Çocuk Bayramı Haftasında olduğumuzu unuttum?
    BİRİNCİ ÇOCUK – Çiçekçi Abla, sen bugün çok dalgınsın. Deminden beri kaç kez söyledik, okulda müsamere var diye. Bizi öğretmen gönderdi. Dedi ki: Ona benden selâm söyleyin…
    İKİNCİ ÇOCUK – Selâmdan sonra dedi ki, bugün okulda 23 Nisan Bayramını kutlayacağız. Müsamere-de başarı gösteren çocuklara verilmek üzere bize en güzel çiçeklerden karanfil,
    BİRİNCİ ÇOCUK-Menekşe,
    İKİNCİ ÇOCUK »Sümbül,
    BİRİNCİ ÇOCUK-Gül,
    İKİNCİ ÇOCUK-Gelincik,
    BİRİNCİ ÇOCUK-Lâle.
    İKİNCİ ÇOCUK – Gibi çiçeklerden güzel bir buket hazırlasın. Alın gelin, dedi. (Arkadaşına). Değil mi?
    BİRİNCİ ÇOCUK – Evet, öyle dedi. Hem çiçekçi Abla, bugün Türk çocuklarının en büyük günü. İnsan onu nasıl unutur?
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Hakkın var kardeşim. ömrüm oldukça bu dalgınlığımı affetmeyeceğim… (Telâşlanır) Ben size şimdi en güzel çiçeklerimden çabucak bir demet yapayım.
    (Çiçeklere doğru yürür.)
    ÇİÇEKLER – (Hepsi ayağa kalkmış, ortada canlı bir buket gibi toplanmışlardır.) Biz hazırız…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Tuhaf şey!.. Bu, ne demek? Belki ben hepinizi göndermeyeceğim.
    ÇİÇEKLER – (Hep birden]
    Hep birlikte gideceğiz; Müsamere göreceğiz; Başarılı çocuklara Bin bir çelenk öreceğiz.
    GÜL – [İki adım önce çıkar.) Böyle mutlu bir günde yurt çiçeklerini birbirinden ayırmak haksızlık olur. Biz hepimiz gitmek istiyoruz. Türk çocuklarının bu en sevinçli günlerinde onlarla bir arada bulunmak, okullarını süslemek bizim için sonsuz bir zevktir.
    ÇİÇEKÇİ KIZ – Çok doğru söylüyorsunuz. Fakat
    ÇİÇEKLER – (Hep birden) E, fakat…
    ÇİÇEKÇİ KIZ – (Üzgün bir sesle.-} Beni yalnız bırakmak Yakışır mı sizlere? Varım, yoğum sevincim, Tek ümidim sizsiniz, Burda öksüz kalırım, Yaşayamam çiçeksiz…
    ÇİÇEKLER-(HEP BİRDEN) Okula koşar, gelir Bizleri seven İnsan. Hiç bir kimse unutmaz, Bugün: 23 Nisan!
    ÇİÇEKÇİ KIZ – (Sevinir) Yaşayın benim sevgili çiçeklerim! 23 Nisan çiçekleri! Haydi öyleyse okula gidiyoruz. Herkes bir saksı olsun.
    (Sahnedekilerin hepsi, kenarlarda ve raflarda duran saksı ve çiçekleri alırlar. Sahne önünde çiçekten bir halka gibi dururlar. 23 Nisan marşı söylenir.)
    ÇİÇEKLERİN KOROSU
    O gündü. Anayurdun Canına can katıldı, “Egemenlik ulusun!” Diye temel atıldı.
    Yirmi Üç Nisan günü, Yirmü Üç Nisan günü. Dinlensin yerler, gökler Egemenlik türkünü!
    (Marş bitince çiçek alayı hareket eder, ağır ağır perde kapanır.)

    İsmail Hakkı SONAT
     

Bu Sayfayı Paylaş