Kimsenin Vurmadığı Bir Yerden Vurdun Sen.

'Şiirler' forumunda NeslisH tarafından 17 Mart 2009 tarihinde açılan konu

  1. NeslisH

    NeslisH Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Kimsenin Vurmadığı Bir Yerden Vurdun Sen. konusu
    kimsenin vurmadığı bir yerden vurdun sen
    tarifi zor..
    içimdeki çocuğun canını acıttın
    hani sana elini uzatan
    gözlerinin içine yaşlarını akıtan
    hani 'şairim' dediğin birisi vardı ya
    sen bu gece onu ağlattın...

    camı açıp dışarı bakıyorum
    simsiyah bir gece
    içerisi ondan beter
    ve içimden hiç birşey yapmak gelmiyor
    bugün mağlubum hayata
    kimbilir huzur beni nerde bekliyor...

    dilimin ucuna geliyor sözler
    ısrarla yutkunuyorum
    susuyorum işte bildiğin gibi
    konuşsam ağlıyorsun
    ağlasan dağılıyorum
    sevgiyle bakan gözlerinden
    ayrılık isteyen dudaklarına doğru
    yuvarlanıp gidiyorum....

    bir türlü anlamadın
    ve hep yanlış tanımladın gözyaşlarımı
    demiştim sana benim hayatla sorunum var
    böyle durup durup buhulanırım ben
    sen üzerine alınma yar.....

    şimdi bir görsen gülersin halime
    anlamsız hareketler yapıyorum
    kültablasındakini unutup
    yeni bir sigaraya daha yakıyorum...
    dedim ya bu gece mağlübum hayata
    yıllar sonra ilk kez bocalıyorum.....

    hani konuşurken birden susardım
    dalardım duvarda bir noktaya
    şaşırırdın...
    'suskun' derdin bana.
    gülümseyip alnından öperdim
    ayrılırken fırsat olmadı söylemeye.. unuttum
    hayatı bir 'susturucu' gibi içime tıkayan biri vardı
    ona çok benziyordun...

    oysa konuşacak o kadar çok şey vardı ki
    hep içimde kaldı söylenmemişler..
    susturdun sende
    tıpkı hayat gibi..tıpkı onun gibi
    dinlemeye pek niyetli değildin zaten
    ama isteseydim bin parçaya ayırırdım kalbini

    benden güzel haber bekleyenler var
    onlara ne söylememi istersin..?
    yine de susmak istiyorum biliyor musun
    inadına susmak!
    ne zaman birisi hayata yataklık edip kırsa kalbimi
    hep böyle yapıyorum...
    sadece konuşmakla yakalanmıyor mutluluk
    ben neden bütün yolculuklara yalnız çıkıyorum?

    hayat her şeyin bedelini ödetir insana
    bir gün anlarsın anlaşılmamak ne kötü......
    farkına vardığında
    araya koca bir zaman girmiştir çoktan
    sen de bir gün 'keşke' dersin!
    ve anlarsın..
    'ruhun' yok artık buralarda...

    deli gibi bir sağanak başladı şimdi...
    her ayrılık yağmur mu bırakır böyle?
    o akşam eşiğin altında öptüğün ben miydim
    yoksa bir yalan mıydı? söylesene......

    sabah yokum bu şehirde
    bilmediğin bir gurbete gidiyorum
    nasıl istiyorsan öyle kal...
    ama senin de bana benzeyecek sonun
    o zaman anlayacaksın ki
    her çocuğun bir şiiri vardır..
    al... bu da senin olsun...

    kimsenin vurmadığı bir yerden vurdun sen
    beni değil içimdeği çocuğu ağlattın
    bu aralar hayat kazanıyor yine
    gün olur bu çark tersine döner
    kardelen.. bir tek şunu unutma
    en son şairler güler.......
     

Bu Sayfayı Paylaş