Kelebeğin Hikayesi

'Sohbet & Muhabbet' forumunda maviboncuk tarafından 14 Mart 2009 tarihinde açılan konu

  1. maviboncuk

    maviboncuk Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Kelebeğin Hikayesi konusu Bir gün, kırlarda gezintiye çıkan bir adam, kenara oturduğu otlardan birinin dalında , küçük bir kozanın varlığını fark etti. Koza ha açıldı ha açılacak gibiydi.


    Adam , bunun bir kelebek kozası olduğunu tahmin ediyordu. Böyle bir fırsat bir daha ele geçmez diye düşündü; ve bir kelebeğin dünya yüzü gördüğü ilk dakikalara şahit olmak istedi.


    Dakikalar dakikaları kovaladı , saatler geçmeye başladı , ama henüz kelebeğin küçük bedeni o delikten çıkmadı. Sanki , kelebeğin dışarı çıkmak için çaba harcamaktan vazgeçmiş olabileceğini düşündü.


    Sanki kelebek elinden gelen her şeyi yapmış da , artık yapabileceği bir şey kalmamış gibi geldi ona. Bu yüzden , kelebeğe yardımcı olmaya karar verdi: cebindeki küçük çakıyı çıkarıp kozadaki deliği bir cerrah titizliğiyle büyütmeye başladı.


    Böylece , bir-iki dakika içinde kelebek kolayca dışarı çıkıverdi. Fakat bedeni kuru ve küçücük , kanatları buruş buruştu. Adam kelebeği izlemeye devam etti; çünkü kanatlarının her an açılıp genişleyeceğini ve narin bedenini taşıyacak kadar güçleneceğini umuyordu.


    Ama bunlardan hiçbiri olmadı. Kelebek , hayatinin geri kalanını , kurumuş bir beden ve buruşmuş kanatlarla yerde sürünerek geçirdi. Ne kadar denese de , asla uçamadı.


    Adamın bütün iyi niyetine ve yardımseverliğine rağmen anlayamadığı şey , kozanın kisitlayiciliginin ve buna karşılık kelebeğin daracık bir delikten dışarı çıkmak için gereken çabanın , Allah’ın kelebeğin bedenindeki sıvıyı onun kanatlarına göndermek ve bu sayede kozanın kisitlayiciligindan kurtulduğu anda onun uçmasını sağlamak için seçtiği bir yol olduğuydu.

    Bu gerçeği öğrendiğinde , hayat boyu unutamayacağı bir şey de öğrenmişti: Bazen , hayatta tam olarak ihtiyaç duyduğumuz şey , çabalardır. Eğer Allah , hayatta herhangi bir çaba olmadan ilerlememize izin verseydi , o zaman , bir anlamda sakat kalırdık . Olabileceğimiz kadar güçlenemezdik o zaman . Ve asla uçamazdık..
    İşte hayat hikayem...


    Bir ilkbahar sabahıydı.
    Güneş, pırıl pırıl altın ışıklarını
    yer yüzüne yolluyordu.
    Bu ışınları gören kozalardan
    o sabah beyaz bir kelebek çıktı.
    Çok büyük ve tül gibi ince
    bembeyaz kanatları vardı.
    Birden kendini bir bahçenin
    çiçekleri arasında buldu.
    Önce keşif uçuşuna çıkıp
    bahçeyi dolaştı.
    Sonra dinlenmek için
    kırmızı bir güle kondu.
    Dinlenirken, kanatlarını
    dikleştirip birleştirmisti.
    Etrafına baktı.
    Doyasıya yeşilliğe daldı
    saatlerce seyretti...
    Dinlenmişti.
    Şimdi dolaşma vaktiydi,
    yaşamalıydı, önünde uzun zamanı vardı.
    Ağaçlara uçtu. Çiçeklere kondu.
    Mutluydu, özgürdü.
    Herkes ona bakıp "ne güzel" diyordu.
    Akşama kadar çiçekten çiçeğe,
    daldan dala uçup durdu.
    Güneş batarken
    bir garip his kapladı içini,
    artık öğrenmişti.
    Sadece bir günlük olan ömrü bitmişti.
    Son bir kez etrafına baktı.
    Batan güneşe daldı.
    Ve bi daha hiiiiç uyanmadı...



     
  2. maviboncuk

    maviboncuk Üye

Bu Sayfayı Paylaş