Kırıksa Yaşam / Bir Umut Neyleyim

'Aşk-Sevgi-Evlilik Sözleri' forumunda NeslisH tarafından 22 Ocak 2009 tarihinde açılan konu

  1. NeslisH

    NeslisH Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Kırıksa Yaşam / Bir Umut Neyleyim konusu

    Es geçtiğim yaşamların kıyısından yürüyorum sanki ya bir adım önden ya da bir adım geriden ama ilerliyorum galiba ağır ağır yorgun belki kırgın ve hep temkinli…

    Yaşama sarılmak gerek(miş)
    Oysa kanadı kırık bir kuşun dala tutunma çabasında kirpiklerimin ucunda sallanan birkaç damla gözyaşı. Ve gün batarken hüzünle yıkamakta ay ışığı ufukta kızıla boyanan akşamı…
    Sol yanımın göğüs kafesine mahkûm özgürlük diye çırpınan bir güvercin gibi isyan ediyor kalbim yokluğuna şu an o kadar çok uzaklardasın ki; nefesimin cama vuran buğusu öksüz bir çocuğun hayata sıktığı yumruğunun sertliğinde yüzüme geri çarpıyor…

    Kaç ömür gelip geçiyor hayatımın kıyısından ve tek tek yerleşirken gökyüzüne yıldızlar tazecik bir gelinin saflığında gecenin karanlığından göz kırpıyor parlayan gözyaşlarıma…
    Ki; ben ağlamak zayıflık diye nefret etmiştim hep ağlayanlardan şimdi de kendimden mi nefret edeceğim? Yoksa / zayıflığım için gözyaşlarımdan durmadan af mı dileyeceğim?

    Artık kızmayacağım kimseye ağlıyor diye ben kimdim ki? İnsanları zayıflığından ötürü kınayacak cesareti buluyordum böyle kendimde? İlk kendime batırmalıymışım çuvaldızı iğne acısı fena ama anladım! Bende çok iyi biliyorum artık acının zerresinin bile yüreği nasıl yakıp kavurduğunu…

    İnsan acı çektikçe büyürmüş ya! Ben acı çektikçe daha bir sarılıyorum çocukluğuma ve asi bir çocuk kadar inatlaşıyorum yorgun yıllara…

    Bir gün bitecek geçecek hepsi biliyorum ama o kadar faydasız bir çok bilmişlik ki; her cümle anlamı kayıp bende şimdi. Yarın ise bir muamma biçimde duruyor karşımda…

    Kanım bir yılan gibi sinsice izini sürüyor damarlarım da ve zehirlemek için bedenimi seni istiyor. Bu yüzden gel desem de uzaklardan gel/me hep sev beni ama ‘’seni seviyorum’’ deme asla…

    Alışacağım üzülme güneş nasıl? her gün aynı yerden doğup batıyorsa
    Bende kabullen(miş) gibi yokluğuna mutlak alışacağım…


    Belki daha çok kanayacak yaralarım acı bir sızı yakacak sol yanımı yağmurlarla yarış edecek oluk oluk gözyaşlarım ama ben yinede tutacağım kırık bir yaşamın bir umut ucundan es/geçtiğim ömürler hatrına...
     

Bu Sayfayı Paylaş