Küreselleşen Yalnızlık

'Ayrılık ve Yalnızlık Sözleri' forumunda DeMSaL tarafından 7 Mart 2010 tarihinde açılan konu

  1. DeMSaL

    DeMSaL Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Küreselleşen Yalnızlık konusu
    Küreselleşen Yalnızlık - Meftun Dallı



    Yalnız yaşıyoruz hep, yapayalnız;
    Sanki varılmaz mesafede yıldız,
    İnsanların her biri diğerine;
    Kar yağmış muhabbet bahçelerine.
    Aşk mekânı kalp, şimdi buz harmanı;
    Yüz yabancı paylaşır, apartmanı.

    İnsan, dipsiz yarda duyulmaz çığlık,
    Okyanus dibinde kaybolmuş balık.

    [​IMG]

    Elmas kabuk ki, ruhumuzu sarmış;
    Bıçak ki, geçilmez uçurum yarmış,
    Babayla oğul arasına bile;
    Herkes aşılmaz sur, fildişi kule.
    Gölge gibi, bırakmaz peşimizi,
    Teklifsizce paylaşır aşımızı.

    Sahte dekor, korku anında ıslık,
    Yalnızlar topluluğu kalabalık.

    Mehtap ılıtırken çölde geceyi,
    Kumda gezen küçücük bir böceği
    Düşün… O mu daha yalnızdır, biz mi?
    Otursak da ağlasak, sebepsiz mi?
    Hani hep aranan eskimez gerçek,
    Bizi bize acep ne döndürecek?

    “Dünya küçüldü”, büyüyor yalnızlık;
    Hakikat ki yalan dünyaya lâyık.


    Meftun Dallı
     
  2. gül_üm

    gül_üm Üye

    Paylaşım için saol ........
     

Bu Sayfayı Paylaş