Hz. Muhammed'in Fakir ve Kimsesizlere Merhameti

'Peygamber Efendimiz (S.A.V)' forumunda Dine tarafından 15 Şubat 2010 tarihinde açılan konu

  1. Dine

    Dine Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Hz. Muhammed'in Fakir ve Kimsesizlere Merhameti konusu Hz. MUHAMMED’İN FAKİR VE KİMSESİZLERE MERHAMETİ

    Peygamberimiz hep fakir ve kimsesizlerle birlikte bulunmayı tercih eder, gönüllerini alırdı Bir yerde, toplumun farklı kesimlerinin toplanmış olduklarını görünce, önce fakirlerin yanına gider, onlarla birlikte otururdu Abdullah bin Amr bin As anlatıyor:
    "Bir gün mescitte oturuyordum Bazı fakir kimseler bir köşeye toplanmış sohbet ediyorlardı Resulullah içeri girdi Başka bir tarafa yönelmeden doğruca fakirlerin yanına gitti Ve onlara, fakir muhacirlere zenginlerden önce Cenneti müjdeledi Hepsinin de yüzü güldü Ben de onlardan birisi olmadığım için üzüldüm"
    Peygamberimiz, kendisini, toplumun zayıf ve kimsesizlerinden üstün görme duygusuna kapılanları da uyarır; her tabakanın devamlı birbirlerine muhtaç olduklarını söylerdi
    Sa'd bin Ebi Vakkas'ın kendisini fakirlerden üstün gördüğünü hissedince, onu şöyle ikaz etti:
    "Sizin elde ettiğiniz başarı ve bereket fakirlerin emeklerinin eseridir Siz, varlığınızı bu fakir insanlara borçlusunuz"
    Yine Peygamberimiz, toplum içinde, belli bir yeri bulunmayan biçarelere zayıflıklarından dolayı önem verilmemesini asla hoş karşılamaz, onların da halini sorup öğrenmek arzu eder, sonra da ihtiyaçlarını karşılardı
    Peygamberimizin Mescidini temizleyen fakir, zenci bir kadın vardı Bir gün Resulullah onu göremeyince nerede olduğunu sordu Öldüğünü söylediler Onun ölümüne kimse önem vermemişti
    Resulullah, "Bana haber vermeniz gerekmez miydi?" dedi ve mezarına gitti, iki rekât namaz kıldı Sonra şöyle dua etti:
    "Allah'ım, bu mezarın içini nurla doldur, benim kıldığım namaz sebebiyle nurlandır"
    Hazret-i Fatıma en çok sevdiği kızıydı Onu "kendisinden bir parça" olarak görüyordu Fakat Hz Fatıma zarurî ihtiyaçlarını bile zor karşılıyor, geçim sıkıntısı çekiyordu Öyle ki, un öğütmekten elleri, su taşımaktan omuzları yaralanmıştı
    Bir gün babasının yanına gelerek bir şey söylemek istedi Fakat utancından derdini açamadı Hz Ali de huzurda bulunuyordu Yardımcı oldu:
    "Ya Resulallah, bazı savaşlardan kadın esirler alınıyor Bunlardan birisini bize verseniz de ev işlerinde Fatıma'ya yardım etse"
    Peygamberimiz onlara şu cevabı verdi:
    "Ya Ali, ben henüz Suffelilerin ihtiyaçlarını karşılamış değilim Onların ihtiyacını görmeden böyle bir teklifi nasıl düşünebilirim?"
    Peygamberimizin güneş gibi engin şefkati, yağmur gibi bol merhameti sayesinde bu fakir ve zayıf insanlardan öyleleri çıkmıştır ki, dünyaya ilim ve irfan çiçekleri saçmış, ülkelere adalet ve eşitlik armağan etmiş, cihat meydanlarında kanlarını sebil ederek muhtaç gönüllere hidayet nurunu serpmişlerdir
     
    En son bir moderatör tarafından düzenlenmiş: 15 Şubat 2010

Bu Sayfayı Paylaş