Hayatın Satır Aralarına Tutunmak

'Resimli Şiirler' forumunda maviboncuk tarafından 4 Nisan 2009 tarihinde açılan konu

  1. maviboncuk

    maviboncuk Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Hayatın Satır Aralarına Tutunmak konusu Tek bir kelime edememek koca hayat kompozisyonunda satır aralarında silik kalmak satır araları gibi
    boş olmak anlamsız olmak başkaları yeni cümlelere başlasın diye satır başlarını tutmak... bunlarda
    bir görevmidir [​IMG]; kontratsız sorgusuz sualsiz rızasız oynatıldığımız bu senaryonun içinde?



    [​IMG]



    Anlamlı melodillerden oluşan bir eserde yalnızca es olabilmek susabilmek başkalarının notalarının ardından
    anlamlıca susabilmek bütünü bozmadan melodiye tiz ses olmadan susabilmek...

    "İşte sen yokken ben böylesine anlamsızım" diye başlayan bir şiir yazmak isterdim sana! Ama emin
    olamıyorum. Varlığındamı anlamsızlığın anlamlılığını savunuyordum yoksa yokluğundamı anlamlılığın anlamsızlığından yakınıyorum...

    Anlam anlam diyorum da düşünmüyor da değilim aslında; kime göre neye göre anlam!
    Ben beni anlamıyorken ben
    ben için bir anlam ifade etmiyorken ben kendi anlamlarımdan sıyrılıp yasını tutmak için senin ruhunda dolaşıyorken
    kimin bu çelişkiyi anlamsını bekleye bilirim ki?

    Şu satırbaşını tutan kelimelerimi sıraya sokarken düşündüm de ben yokluğunda ne bir anlama sahibim nede kendime...
    Karmaşığım son günlerde! Bütün anlamım bütün anladığım ve bütün anlata bildiğim 5 hafrfli adın5 harfli gidişin
    5 harfli susuşun ve 5 hafrli hasretin...

    Harfler renkler günler geceler hepsi birbirine karışmış yokluğunda... hatta saçım başım bile...
    Gündüz geceye gece hüzne hüzün bana karışmış... Bense anılar resimler gözyaşları topluluğunda misafir ağırlıyorum.
    Onlar hayatı anlatıyor acıyı pazarlıyor bense anlattıklarının satır aralarına tutunmaya çalışıyorum...




    [​IMG]




    Anlamlı melodillerden oluşan bir eserde yalnızca es olabilmek susabilmek başkalarının notalarının ardından
    anlamlıca susabilmek bütünü bozmadan melodiye tiz ses olmadan susabilmek...

    "İşte sen yokken ben böylesine anlamsızım" diye başlayan bir şiir yazmak isterdim sana! Ama emin
    olamıyorum. Varlığındamı anlamsızlığın anlamlılığını savunuyordum yoksa yokluğundamı anlamlılığın anlamsızlığından yakınıyorum...

    Anlam anlam diyorum da düşünmüyor da değilim aslında; kime göre neye göre anlam!
    Ben beni anlamıyorken ben
    ben için bir anlam ifade etmiyorken ben kendi anlamlarımdan sıyrılıp yasını tutmak için senin ruhunda dolaşıyorken
    kimin bu çelişkiyi anlamsını bekleye bilirim ki?

    Şu satırbaşını tutan kelimelerimi sıraya sokarken düşündüm de ben yokluğunda ne bir anlama sahibim nede kendime...
    Karmaşığım son günlerde! Bütün anlamım bütün anladığım ve bütün anlata bildiğim 5 hafrfli adın5 harfli gidişin
    5 harfli susuşun ve 5 hafrli hasretin...

    Harfler renkler günler geceler hepsi birbirine karışmış yokluğunda... hatta saçım başım bile...
    Gündüz geceye gece hüzne hüzün bana karışmış... Bense anılar resimler gözyaşları topluluğunda misafir ağırlıyorum.
    Onlar hayatı anlatıyor acıyı pazarlıyor bense anlattıklarının satır aralarına tutunmaya çalışıyorum...
     

Bu Sayfayı Paylaş