GözLerİM değil yüregimdi seni gören

'Şiirler' forumunda deLi_kiz tarafından 3 Mayıs 2009 tarihinde açılan konu

  1. deLi_kiz

    deLi_kiz Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    GözLerİM değil yüregimdi seni gören konusu
    Bir kalp çizdim gökyüzüne
    Yıldızlarla yazdım isminin başharfini
    Bir aşk şarkısı dilimde
    Uçursam sevgimi sana nağmelerle

    Seviyorum seni seviyorum
    Özlüyorum gizlemeden söylüyorum
    İsterim ki sen de yaz bu sevgiyi kalbine
    Aşkın baharında aç şu gönlümde

    Ben seni kocaman bir yürekle sevdim. Gözlerim değil, yüreğimdi seni gören.
    Sen damarlarımdaki kana karışıp, geldin oturdun yüreğime. Bir başka yerde
    olamazdın zaten. Sen, benim en değerli yerimde, yüreğimde olmalıydın,
    orada kalmalıydın. Çok aşka ev sahipliği yapan bu yürek, ilk kez bu kadar
    kolay kabullendi seni. Herhangi bir konuk değildin artık. Bu yüzden ne
    ağırlama faslı vardı, ne de uğurlama. O yüreğin gerçek sahibiydin.

    Şimdi sonbahar, kışa giriyoruz ya… Ben dört mevsim baharı yaşadım
    seninle. Çiçek çiçek açtın yüreğimde. Gökkuşağı zayıf kaldı, senin
    renklerin karşısında. Taze bir yaprak gibi yeşildin. Açelya idin
    pembeliğinle. Üzerine çiğ taneleri düşmüş sarı güldün. Kırmızıydın bir
    ateş gibi. Ve maviydin… En çok bu renkle anmayı sevdim seni. Denize
    tutkundum, denizi sensiz, seni de denizsiz düşünemedim.

    Seni severken dünyayı da sevdim ben, insanları da… Kendime bile dar
    gelirken, içinde herkese yer olan bir hayatın sahibiydim artık. En kızgın,
    en tahammülsüz olduğum anlarda bile, seni düşünmek yetti bana. İçimdeki
    sevinç yüzüme yansıdı, güldüm. Beni öylesine güldüren senin sevgindi ve
    ben kaygısız, içten gülüşün ne demek olduğunu, nasıl güzel bir şey
    olduğunu anladım seninle…

    Her şeye rağmen sevdim seni. Güçlüydüm ve aşamayacağım hiçbir zorluk
    yoktu. Koca bir kente, koca bir ülkeye kafa tutabilirdim. Sen elimden
    tuttuğunda, patlamaya hazır bir volkan gibi hissederdim kendimi. Menzil
    sendin ve ben o menzile ulaşmak için önüme çıkan her şeyi yok edebilirdim.
    Sana ulaşmamı engelleyecek her şeyi eritirdim, kül ederdim. Sana
    ulaştığımdaysa sakin bir göle dönüşürdüm. Ve o göle bir tek sen
    girebilirdin.
    Sevdim ve hayrandım da… Her halin çekti beni. Duruşunu, uyumanı,
    gülmeni, kızmanı, şaşkınlığını, saflığını, kurnazlığını, çocukluğunu,
    olgunluğunu sevdim. Sesini de sevdim suskunluğunu da.
    Küçük oyunlarını, kaprislerini, sitemlerini, korkularını sevdim. Seni ve o
    doyumsuz sevdanı, uçarı sevdanı anlatacak kelime bulamadım çoğu zaman.
    Sığmadın cümlelere ve hiçbir cümle seni
    yeterince tarif edecek kadar derin olmadı.

    Seni severken yorulmadım. Çünkü sen yaşam kaynağıydın. Her gün yenilendim.
    Seninle çoğaldım, büyüdüm. Eksik kalan neyim varsa tamamladın.
    Ölmeyecektim çünkü sen ölmezliğin ta kendisiydin.

     

Bu Sayfayı Paylaş