Filizkıran Fırtınası

'Şiirler' forumunda KaRDeLeN tarafından 9 Mart 2010 tarihinde açılan konu

  1. KaRDeLeN

    KaRDeLeN Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Filizkıran Fırtınası konusu gün dogmadan basladi filizkiran firtinasi
    evler yemen türküsü
    sokaklar seferberlik
    öyle bir gariplik ki
    öyle bir tedirginlik
    yaz basinda güz sonrasi
    ayvalar çiçekteydi
    güller daha tomurcuk
    açil demisti günes
    açilmisti kiraçta kis elmalari
    çözül demisti günes
    çözülmüstü yilanlar karanlik odalarinda
    dallarda yuvalar tüy kokuyordu
    dügünçiçekleri senlikli
    gün dogmadan basladi filizkiran firtinasi
    ne dal kaldi ne tomurcuk
    yerden yere çaldi otlari agaçlari
    insan yüzlü bir korkuluk
    üsüdüm dünyalarca
    baskin yemis bir kent gibi üsüdüm
    sergen etti filizleri sapsari bir karanlik
    bahardan kisa düstüm
    acili günler gördüm
    sigdiramam bir tek günü bir koca yila
    geceler geçirdim yoz kentlerin bulvarlarinda
    nice baharlari kislara gömdüm
    uzak düstüm yelinden yelvesinden acili yurdun
    uzak düstüm umudundan mutundan
    yomundan uzak düstüm
    bunaltinin böylesini görmedim
    severim firtinanin her türlüsünü
    ormanlar ugultulu sular dalgali
    severim filizkiran firtinasi'ni
    kirip kanatmiyorsa sevincin türküsünü
    nerde benim baharim
    dalim yapragim nerde
    gece çökmüs üstüne kersel yalnizligin
    sanki kaplan pençesinde bir manda bögürtüsü
    ne kus kalmis ne çiçek
    ne kirmizi ne yesil
    sapsari karanlikta yerler bahar ölüsü

    Alıntı..
     

Bu Sayfayı Paylaş