Dört Mevsim Sevgi

'Şiirler' forumunda GizLi_ÖzNe tarafından 12 Haziran 2009 tarihinde açılan konu

  1. Sponsorlu Bağlantılar
    Dört Mevsim Sevgi konusu Şehir sana yürüyor
    gece geçiyor g/d/ünden
    dilsiz kalıyor kuytular
    sözlü yansımalar
    “insan kendini yalnızca insanda tanır”
    sevdiği zaman
    s/aklı bir çekmece gökyüzünde ay
    p/uslu p/uslu göğsü
    s/açları beyaz…

    mevsimler
    gölge s/aklıyor rüyalar
    geliyorsun uyurken üstümü örtmeye
    rüzgârla düşüyor sesin renkleri
    kemanlı bir düşle
    çalıp çalıp kaçıyor Vivaldi
    “dört mevsim konçertosuyla”
    konfetiler döküyor geceye…

    son sonede kalıyor devrik cümle
    çapraz ateş dizeler sevi
    geceye beni vurduran söz
    şafak sökerken töz töz
    kendine hayalle dokunan
    unuttuğum dudaklar/ım
    tuzlu bir buse
    deniz gülüşlerini bıraktığı zaman…

    nasıl üzüm kokarsa şarap
    okyanus kokar saçlarım
    sarı güneşe
    özleme inat…

    esrik yürür gün,
    mevsimler senle
    az az azalıyor ömür,
    gün be gün
    “memento mori”(ölümü hatırla)
    dört mevsim sev
    nasılsa aşk ölümsüz
    balçığa dönse de beden
    kainat yeniden verir seni bana
    ellerimiz yine buluşur mahşerde
    iki suyun birleşmesinde can bulur
    dört mevsim aşk
    aşk dört mevsim

    d/ört mevsimi sevgi…
     

Bu Sayfayı Paylaş