Bendeki Varlığının Sebebi Ben,Yokluğunun Sebebi Sensin...

'Şiirler' forumunda NeslisH tarafından 19 Ağustos 2008 tarihinde açılan konu

  1. NeslisH

    NeslisH Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Bendeki Varlığının Sebebi Ben,Yokluğunun Sebebi Sensin... konusu

    Bana bir ses ver..
    O kadar muhtacım ki şuan sesine
    Bir merhabaya veya nasılsın deyişine
    Konuş benimle konuş.....
    Kısık sesinli Seviyorum de yankılansın sesin saatlerce boş karanlık odamda ve o an bitsin hayat ve acımasızca geçen zaman acısın bana,öylece donup kalsın...
    Boş odamda senin suretin ve ben varım...

    Konuşuyoruz büyük bir gevezelikle yıllarca görüşmemiş konuşmaya aç insanlar gibi
    Gülüyoruz arasıra kahkalarlave gözlerimizde mutluluk pırıltıları var tıpkı yakamozlar gibi ve uyanmamak için yalvarıyorum tanrıya...
    Uyanmak ölüm oluyo bana tekrar aynı hasret kaldığı yerden devam ediyo..
    Gel şimdi rüyalarıma gerçeklik kat ve beni hayata bağla,gerçek yaşama...
    Bu suskunluğun beni çıldırtacak.Ve ben susacağım dilime ve sana inat..
    Sıkıldım hayali muhabbetlerden ve sahte gülüşlerden..
    Ve bıktım hasretini gidermek için içtiğim köpek öldüren şaraptan....

    " BENDEKİ VARLIĞININ SEBEBİ BEN,YOKLUĞUNUN SEBEBİ SENSİN,ŞİMDİ VARLIĞINI
    ÖZLÜYORUM YOKLUĞUNDA " ve suskunluğunda ölmemeye çalışıyorum bu varoluş savaşında.

    Hasretinin elinde kocaman bir kılıç,saplıyor durmaran kalbime,savunmasız kaldım hasretinin karşısında ve hasretin beni zincirlere vuruyor karanlık odamda,çarmağa geriyor acımasızca......

    Şimdi bir ses versen haykırışlarıma yeniden dirilsem ayağa kalksam ve sana koşsam uçsuz bucaksız çayırlara yalın ayak düşsem yollarına.....
    O kadar muhtacım ki şuan sesine ve sevgine..........
     

Bu Sayfayı Paylaş