Ben/de-IRFAN OZCAN

'Şairlerimiz Ve Şiirleri' forumunda Mavi_Sema tarafından 9 Mart 2009 tarihinde açılan konu

  1. Mavi_Sema

    Mavi_Sema Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Ben/de-IRFAN OZCAN konusu Ben/de-IRFAN OZCAN


    Gecenin adımladığı gözlere düşüyordu hüzün
    Acele bir yürüyüş vardı gaibe
    Karanlık çökünce ölüm uykusundaki şehre
    O esrarlı gecede
    Yer ansızın sallandı güneşin doğduğu iklimlerde
    Bir gönül sarayı sarsıldı güneşin battığı yerde
    Birden alevlendi sönmüş deniz feneri
    Çığlık çığlığa uçuştu harfler
    Kimseler bil(e) medi bunca şiirin failini

    Bir yudum zakkum tadında idi beklemek
    Ve ölüm kadar gerçekti
    Bütün ezberleri bozardı bir bir
    Yalnız
    Bilenler bilecekti�


    Korkmasaydı eğer;
    Açacaktı pandoranın kapağını
    �Yanımda mısın? � diye soracaktı �geç gelen� adam
    �Geç Kalan� kadına
    El ayağın çekildiği bir gece vakti
    Dinine imanına korkuyordu adam�
    Umutsuzdu
    Nasıl ısınırdı yılların soğuttuğu bedenler
    Tekrar titrer miydi bu ürkek tenler
    Adamın avuçlarında terliyordu kelimeler
    Sigara dumanını çeker gibi çekiyordu içine geceyi
    Kadın alabildiğine susuyordu
    Ve
    S/ağırdı gece�

    (Hangi elbisenin renginde unutulmuştu adamın gözlerinin boyası
    Hangi tenin neresinde tutuklanmıştı kadının avuçlarının sıcaklığı
    İkisi de bilmiyordu)

    Ne zaman konuşmaya kalksa �geç gelen� adam
    Çıkmaz sokakların gölgesi vuruyordu sözcüklere sinsice
    Ne zaman dudaklarını aralasa �geç kalan� kadın
    Koyu bir çaresizlik süzülüyordu buğulu gözlerinden
    Vuslata hasret çözmüyordu boğazdaki dokuzuncu boğumu
    Kalbin kimyasıydı çözülen


    Şah damarından kesiliyordu açmazdaki şiir
    Suskunluğun bam teline vuruyordu mızrap
    Mantık sırra kadem
    Sesi kısıktı bu efsunlu sergüzeştin
    Ve çıkışı çizilemiyordu esrarlı labirentin
    Yüklemsizdi cümleler
    Bildiler

    Menzilin sırrı yazmıyordu ki kitaplarda
    Hangi balyoz yıkabilirdi bu çelik suru�
    Meçhul!
    İşte daha yeni tanıştı
    Yitik yıllar� Vuslat ve geçmiş ve gelecek ve çile
    Mutluydu şimdi beklemenin en uzunu bile
    İkisinin de gözlerinde �alevden- ikişer damla yaş
    Alabildiğine sustular
    Yine de u/mutluydular
    Gözbebeklerine sakladılar birbirlerini
    O �geç gelen adam� ve �geç kalan kadın�
    Mevsimlerden kıştı
    Yandılar

    �ben� olmak değildi hiçbir şey
    Ben/de olmaktı her şey�
    Oldular�

    _/__
    Bayrağını dikti ya manâ ikliminde sabır
    U/mutluydu karıncalar
    Aylardan Ocak�tı
    Sımsıcaktı�

    IRFAN OZCAN
     
  2. Google

    Google Özel Üye

    paylaşım için teşekkürler
     

Bu Sayfayı Paylaş