Böyle Kaynana Olur mu? -Yaşam Hikayeleri

'Masallar-Hikayeler-Destanlar' forumunda KaRDeLeN tarafından 28 Eylül 2010 tarihinde açılan konu

  1. KaRDeLeN

    KaRDeLeN Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Böyle Kaynana Olur mu? -Yaşam Hikayeleri konusu Böyle Kaynana Olur mu? -Yaşam Hikayeleri


    Ayırmak için oğluyla gelinin arasında yatan kaynanalar, gelinine türlü eziyet edenler... İşte sizlerin gerçek hikayeleri!

    DERS ALINACAK BİR HİKÂYE!



    Soru: Ben evlenmeden önce hamile kaldım ama beraber olduğum insanla çok severek evlendim fakat daha evlenmeden sorunlar başladı. Gelinlik prova günümde eşimin annesini aradım telefonu kapalı, evlerini aradım kapalı. Gelinliğimi almadılar. Kendi ailem aldı. Eşimle sürekli görüşüyordum fakat o da bir şey söylemiyordu.
    Eşimin annesi kınaya gelmiyorum dedi bir minibüs insanla geldi 1 lira para bile takmadılar kasıtlı olarak. Kınada yapılacak her şeyi ailem yaptı, her masrafı ailem karşıladı ona da bir şey demedik. Düğün yapmadılar. Nikâh oldu. Gelinlik saçımı bile babam yaptırdı. Nikâh kıyıldıktan sonra üzerimize takılan bütün her şeyi kayınvalidem aldı. İster bağırın ister çağırın alıyorum bunları dedi aldı gitti

    2 gün tatile gittik esimle döndüğümüzde esimin ailesinin yanında kalmaya başladık. Hayatı burnumdan getirdiler. Karnım burnumda evde bir şey yemiyorlardı gidip evlerinin karşısındaki parkta yiyorlardı. Eşim ailesinden 5 lira para istiyordu, yok diyorlardı. Küçük kardeşi gelip istediğinde çıkartıp anında para veriyorlardı.
    Bir süre sonra eşimin annesi kıskançlığa başladı. Bir yatakta 4 kişi yatıyorduk. Eşim annesi ben küçük kardeşi. Eşim uyumadan annesi uyumuyordu. Kayınvalidem bir şeye sinirleniyordu eşime vuruyordu. Dayısı, babası, herkes esime vuruyordu. Bana bir sürü hakaret etti annesi; kınada ucuz kadınlar gibi olmuşsun. İşte gelinliğini kaç paraya aldın, para etmez bu gelinlik vs vs. Eşime edilen küfürleri ağzıma bile alamıyorum zaten...


    En sonunda bir gün yine eşime vurdu annesi o aralar sürekli küfür ediyordu. Dayanamadım ben gidiyorum dedim, çıktım evlerinden eşim arkamdan geldi. Kendi ailemi aradım ne olur geleyim diye. Ailemin yanında kalmaya başladık çok uzun bir müddet. Burada da bir oda bile vermedi ailem, eşimle ikimiz ayrı ayrı koltuklarda yattık hep. Annem babam sabaha kadar uyumuyorlardı yan yana geleceğiz diye. Kızım doğdu 4 ay boyunca dikişlerim patlayana kadar çocuk salladım hiç kimse yardım etmedi.
    Annem babam kendi odalarında birlikte oluyorlardı. Biz eşimle evlendiğimizden beri yan yana bile gelemedik. Daha ayrıntıları anlatsam çok uzun sürecek o yüzden geçiyorum bazı şeyleri aramız iyice bozulmaya başladı sen benim karımsın sana karıcığım bile diyemiyorum diyordu. Çok kötü ya, anlatırken bile ağlıyorum.



    Şimdi eşim askerde 6,5 aydır eşim buradayken yanımızdan ayrılmayan ailem şimdi dükkân açtılar sürekli ordalar ve ben yalnız kaldım. 1 yasında oldu kızım tek başıma her şeye yetemiyorum. Çok zor zamanlar geçiriyorum. Param yok hiçbir şeyim yok. Çalışmak istiyorum annemler biz çalışıyoruz sen çalışamazsın eşini bekle, çocuk büyüyene kadar evde çocuğuna bakacaksın diyorlar.



    Ne olur içimi rahatlatacak bir şeyler söyleyin yalvarırım. Hep o eşimin annesi olacak insan yüzünden geldim bu hallere. Herkese muhtaç ettiler beni. Şimdi de bana diyorlar ki sana bir şey yapmadık sen bizi oğlumuzdan kopardın. Allaha havale ediyorum. Rabbim herkese hak ettiğini tez zamanda verir inşallah. Ama bir de şunu isterim; benim eline baktığım insanları, beni üzen insanları, beni her şeyden soğutan insanları, Allah bana muhtaç etmesin...


    Merhaba
    Mailini okurken inan içim parçalandı fakat baştan her şeye yanlış başlamışsınız. Toplumumuzda evlenmeden hamile kalmak kabul edilebilirliği zor olan bir şeydir. Anlaşılan iki aile de bunu kabul edemeyip size saygı gösterememişler. Görünen o ki sizi böyle cezalandırma yolunu seçmişler. Ama artık bu saatten sonra bu kadarı da gaddarlık. Yine de diğer genç insanlara ibret olsun diye senin aracılığınızla birkaç soru sormak isterim. Peki, yaşınız bu kadar küçükken (eşin askere şimdi gittiğine göre) neyinize güvendiniz? Eşinin bir işi bile yokken bu kadar büyük sorumluluğun ağır geleceğini düşünemez miydiniz? Başkalarına bağımlı olarak yuva kurmaya kalkıştığınızda elbette sizi yönlendirmeleri, baskıları eleştirileri baştan kabul etmeniz gerektiği gerçeğini de bilmeniz gerekiyor.
    Evli olmak bekârken el bebek gül bebek şımartılmayı beklemekten çok ama çok farklıdır. Birden bire çocukluktan kadın ve anne olmaya terfi ettin. Yine de bu saatten sonra sizi bu kadar üzmeleri yalnız bırakmaları çok çok fazla. Artık olan olmuş kimseye kızarak suçlayarak çözüm bulamazsın. Sorumluluklarını yüklenme zamanı gelmiş. Kimseye danışarak bu hale gelmediniz. Sizin seçiminiz bunlar. Suçlu arayıp zaman kaybedeceğine nasıl hem çocuğuna bakıp hem de para kazanabileceğin yolları araştırman gerekiyor (evde de para kazanma yolları var). Bunu başarırsan kimseye muhtaç olmadan ayaklarının üzerinde durma gayretinle, hem kendine olan saygını hem de onların size saygısını kazanırsın. Kendine acımak yerine çözümlere odaklan. Askerdeki eşine gerekirse maddi yardım da edebilirsin böylece. Bu devreyi çalışarak geçirirsen zoru başarıp ayaklarının üzerinde durabilirsin. Bunu başaran o kadar genç kızımız ve kadınımız var ki. Haydi, toparlan bil ki sen de başarabilirsin. Bir kapı kapandığında senin gibi inançlı insanlar bilir ki Allah başka kapıların açılmasını sağlar. İnanmak başarmanın yarısıdır. Lütfen sen de inan bu kadar sıkıntıya göğüs geren biri ayaklarının üstünde de durmayı başaracaktır.
    Sevgiler...
     

Bu Sayfayı Paylaş