Azrailin İçinden Çıkmayan Acı!

'İslami Kıssalar & Hikayeler' forumunda KaRDeLeN tarafından 31 Ocak 2010 tarihinde açılan konu

  1. KaRDeLeN

    KaRDeLeN Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Azrailin İçinden Çıkmayan Acı! konusu
    Azrailin içinden çıkmayan acı!

    Allah, Azrail’e dedi ki:

    - Ey Nakib; bu dertli halktan kime acırsın?

    Azrail:

    - Herkese yüreğim yanar, lakin emri ihmal etmekten korkarım, hatta derim ki;

    Allah gençlerin yerine beni feda etse!..

    Allah:

    - Daha çok kime acırsın, gönlün kime yanar, hangi kula daha ziyade kavrulur?

    Azrail:

    - Bir gün; bir gemi, koca dalgalar arasında ceviz kabuğu gibi sallanıp dururken emir aldım, gemiyi paramparça ettim.

    "Hepsinin canını al, yalnız filan kadınla o çocuğun canını alma" dedin... Hepsi emrin mucibince deryayı boyladı, ecel şerbetini içtiler, kadınla küçücük çocuğu birer tahta üstünde kaldılar. Dalgalar tahtaları sürüklerken; "****** ruhunu kabzet, çocuğu yalnız bırak" diye emrettin. Ruhunu alarak çocuğu anasından ayırdım, ama sen de bilirsin ki, bu bana o kadar acı geldi ki, çok büyük yaslar gördüm, o çocuğun acısı içimden hiç çıkmadı!.. Dedi.

    Allah:

    - Ben o çocuğu kendi lûtfumla yetiştirdim. Dalgaya: "Onu bir ormana at!.." Dedim. O ormanı; güller, reyhanlar, sümbüller, yenmesi hoş meyvelerle bezedim. Binlerce güzel sesli kuşlar, tatlı pınarlar, güllerden yataklar verdim. Fitneden korudum. Güneşe; ona zarar verme, yele; ona yavaş es, buluta; onun üstüne yağmur yağdırma, şimşeğe; ona o kadar şule verme, kışa; yeşillikleri tamamen tüketme, yaza; bu bahçeyi yakma diye emirler verdim.
     

Bu Sayfayı Paylaş