Ama işte her şeyin bir sonu var

'Ayrılık ve Yalnızlık Sözleri' forumunda NeslisH tarafından 3 Kasım 2008 tarihinde açılan konu

  1. NeslisH

    NeslisH Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Ama işte her şeyin bir sonu var konusu
    “Yazık şu geçen zaman yazık
    Yalan mıydı biz mi aldandık
    Yazık gençliğimize yazık
    Nasıl böyle iken yıprandık

    Böyle mi sona erecekti
    Böyle parça parça mı olacaktı
    Bu kadar yalan mı yaşandı her şey”


    Bazen insan daha çok üzülür …
    Üzülür çünkü işin ucunda daha çok emek vardır…
    Hep ondan gitmiştir…
    Götüren bazen bir sevgili, bazen bir dost, bazen de eştir….
    Bazı insanlar için emek verilmeye değer sevgi vardır sonuçta ….
    Ama insan yolun sonuna geldiğinde geriye doğru bakıp yazık harcanan zamana diyorsa işte o an içinden bir parça kopup düşer… Ve bir daha bu kadar emek vermeyeceğim der… savunma mekanizmaları gelişir…. Bazen de gerçekten hak edenler bu durumda arada yiterler giderler…

    Kaderin cilvesidir belki…

    Ben bugün bunu düşündüm…

    Geride bıraktıklarımı…
    Verdiğim emeklerin çabaların boşuna olduğunu düşündüm…
    Evet, sevmiştim onları belki bu yüzden bu kadar emek gösterdim…
    Ama kalp sonunda kırık parçalı oldu dedim işte…
    Sonra yolda ,7 yıllık, bir zamanlar yediğimiz ayrı gitmeyen ve her zaman yanında olmaya çalıştığım ve genellikle zor zamanlarımda pek de yanımda göremediğim dostumla karşılaşınca ve onun yine bana aynı suçlar bakışını görünce yazık geçen zamana yazık dedim..
    Oysa bir zamanlar o kırılmasın diye sürekli onunla ilgilenen ben bu kez çok uzak duruyordum….

    Onun cümlesi böyleydi… Oysa benim için bir kardeş gibiydi o…. Neden dedim neden işte emeğe yazık oluşuydu… Onca emeğimi sonunda çöp kutusuna atmak zorunda kalmıştım… Bir kere soracak mıydı kendine ben en iyi dostumu neden yitirdim diye? Soracaktı ama sadece kendi açısından neden bana böyle davranıyor diye …

    Kendi her zamanki gibi suçsuzdu kendince…


    Emek ve zamana yazık olan o kadar çok şey var ki….

    Ama pişman mıyım bazılarından evet ikinci şanslardan pişmanım…

    Bu kadar çok emek verdiğimden…

    Şimdi dostlarımı bile bir kenara itebilecek kadar burnuma kadar doluşuma pişmanım… keşke bu kadar tüketilmeseydim…. Bu kadar kolay büyümeseydim… Şimdi içim buruk…

    Geride bıraktıklarım ve bırakacaklarım için…
    İçim sızılı ….
    Bazen sevgi emek ister diyorum yaa…
    Galiba benim emeklerimle olmuyor sevgiler…
    karşılıklı emek istiyor belki….
    Naparsam yapayım değişmeyecek bu durum…
    Dostlarım ve diğerleri hep kaybedince anlayacaklar…
    Ve o gün gelince çok istesem de çok sevsem de o kırık yanım koşmayacak onlara ..kırgınlıklarımı unutmuş gibi dursam da aslında hiç unutmayacağım….

    Şimdi burada sırtımı dönüp yürüdüğüm an çok sevdiğim dostumun gözlerindeki üzüntüyü görmekten acı duymam da sevgi ve emekten galiba…

    Ama işte her şeyin bir sonu var….

    Ve o son gelince dönüş imkansız artık…
     
  2. avatar

    avatar Üye

    Eline sağlık paylaşım için sağol
     

Bu Sayfayı Paylaş