İsmail Sarıgene - Varlığınla Sevdalanan Nefesim

'Şairlerimiz Ve Şiirleri' forumunda KaRDeLeN tarafından 8 Şubat 2010 tarihinde açılan konu

  1. KaRDeLeN

    KaRDeLeN Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    İsmail Sarıgene - Varlığınla Sevdalanan Nefesim konusu
    Gözlerinden bir kent kuruyorum
    Ayakları çıplak çocukluğuma.
    Her sokağına adının bir harfini veriyorum.
    Baktığım her kapı sana açılmakta.
    Gökyüzüne saçlarından salıncaklar kuruyorum sonra.
    Ne zaman yorgunluğa yenik düşse bedenim,
    Nefesinin deryasına yatıyorum gençliğimi.
    Kana kana seni içiyorum uzuvlarıma.
    Ve tazelendikçe umutlarım,
    Sevdana kök salıyor körpe düşlerim.
    Adını yavaş yavaş hecelese de kekeme dudaklarım,
    Sonbahar rengi duvağını
    Alnı ortasından öpüyor işte.


    Nefesinden bir dem alıp
    Kuraklığıma bir nazlı bahçe kuruyorum.
    En kısır yanımdan bir toprak parçasına
    Gülüşlerinden umutlar serpiştiriyorum rastgele.
    Yeşeren ve filizlenen her söze bakıp
    Sana bir kez daha sevdalandıkça
    Sen yürek seceremde tek bildiğim söz olarak kalıyorsun.
    Adından başka her harfi düşman biliyorum.

    Tali bir yol oluyorum zamanın elinde.
    Dünden kalma ayak izini
    Gönlüme nazar boncuğu diye asıp
    Sesinin havaya karıştığı yerde
    Ben bir bulutun eteğine yapışıyorum.
    Nefesinde saklı bir damla mutluluk istifade etmek için
    Fiyakalı bir kavgaya tutuşuyorum.
    En alışık yerimden yumruğu yesem de
    Yüreğinden bir damla sevdayı nasipleniyorum.
    Küçüklüğünden,
    Uzaklığından şikayet etmeden,
    Sevdandan bir harfin şükrüne duruyorum bir kuşluk vakti.
    Bir dudağımda duayı,
    Bir dudağımda adını ıslayıp
    Mutluluk safında Elif'e niyet ediyorum.


    Harflerin ellerimde hazır kıta beklediği,
    Mürekkebin bir nehir yatağı aradığı bir anda
    Senli bir cümle olmayı başarıyorum.
    Harf harf yürüyorum sana.
    Her adımda sevdana düşüyor mürekkebin.
    Sonra da bir fakir yüreğin ekmeği
    Bir mintan umuda çiziyorsun beni.
    Ve en sonunda bir hüzzam şarkının
    Nefesi en zor notasında delice sarılıyorsun bana.
    Yüreğimin en alt çekmecesini açıp
    Ses olup mavi bir yolculuğa bırakılıyoruz.
    Sonra bir cümleye diz çöküp
    Sevdanın en ağır işçisi oluyoruz.


    .....
    Söylesene varlığınla sevdalanan nefesim,
    Hangi cümlenin ağırlığı yüreğine denk gelir ?
    Hangi bahar taşıyabilir ki yüzüne sirayet etmiş çicekleri ?
    Ve hangi renk gözlerinin hayat dolu yanını yansıtabilir ki ?

    Sus ve cevap verme..
    Suskunluğun sevdamın en büyük cümlesi sevgili.
    Sende alınan bir nefes,
    Gönül terazimde koca bir ömür.

    “ Aramızdaki yolların uzaklığına aldanma.
    Bir nefes kadar yakınız.
    Hayat iki dudağımızın arasında.
    Tıpkı sevdanın kanımızda yol aldığı gibi..”

    Varlığına,
    Sevdana,
    Nefesine eyvallah..
    Eyvallah..



    02 Şubat 2010

    Mavi Bilyeli Adam


    ISMAIL SARIGENE
     

Bu Sayfayı Paylaş