İsmail Sarıgene - Hayatın En Koyu Kahvesinde Adını Adıma Yanaştırdım

'Şairlerimiz Ve Şiirleri' forumunda Mavi_Sema tarafından 11 Ocak 2010 tarihinde açılan konu

  1. Mavi_Sema

    Mavi_Sema Özel Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    İsmail Sarıgene - Hayatın En Koyu Kahvesinde Adını Adıma Yanaştırdım konusu Uzun bir romanın içinden düştü cümlelerim.
    Yalın ayak çocukluğumu gözlerinde ararken
    Allanıp siyahlanmış yüreğinde buluyorum kayıp Cennetimi..
    Sonra bir adım adıyorum sana,
    Ve sen koşuyorsun bana..
    Biz olurken yürekler,
    Bedenlerimiz açıkta kalır..
    Umudu giyinmeyi denedikçe,
    Büyüdükçe daralacağını farkediyoruz.
    Mutluluğu deniyoruz
    Olmuyor.
    Bedenlerimiz iki cümleye denk geliyor..
    Ama yüreklerimiz biz olmayı başarabiliyor..
    Sen, ben..
    Biz..

    Yürüyoruz devrik cümlelerden arındırılmış sevda lugatinde..
    Arşınlıyoruz her defasında rafta tozlanmış romanları..
    Her nefes alışımızda,
    Kendimize bir kahraman beğeniyoruz romanın içinden.
    Ve üstümüze giydiriyoruz
    Sonra usta bir senaristin
    Kavuşmaya en yakın rolünü çalıp
    Mutluluğu prova ediyoruz gözlerimizde.

    Çocuk oluyoruz..
    Elimizde iki fırça,
    Geceyi kahvenin en koyu tonuna boyuyoruz.
    Hayatın en acı halini çiziyoruz gözlerimize..
    Adlarımızın baş harflerinden başlayan
    Mutluluklar bağışlıyoruz yetim bulutlara.
    Ve karanlığa gözlerimizi emanet ediyoruz..
    Kemiklerimiz kavuştuğunda,
    Birbirine hasret iki sevdalıya
    Yol olmalı gözlerimizde saklı ışık.
    Ve toprağa bir iz bırakıyoruz.
    El ele tutuşmuş iki yüreğin
    Kelimelere sığmayan çığlığını.
    Olur da bir gün
    Cümleler susar,
    Sevda çıplak kaldığında
    İşte o iz umuda gebe sevdalara
    Bir mutluluğu şahit bilir..

    Suskunluğu giyinmiş dudaklarıma sürerken adını,
    Bir çift umut beliriyor gözlerimin en ıslak yerinde.
    Islak dediğime aldırma,
    O nem kavuşmaya edilmiş bir yemin,
    Ve yıllarca beklenilmiş bir özlemin
    En sesli hali..
    Bırak en ıslak yerinde kalsın kirpiklerim..
    Ne de olsa gözlerin,
    Memleketime güneş diye çöker her sabah.

    Şimdi üzerinde görmek istemediğim
    O siyah elbiseni giyin..
    Acıyı da kondur yüzüne.
    Ve çık karşıma..
    Alından öpmeye hazır yüreğim
    Çığlık çığlığa haykırsın adını..
    Ve sıkıysa sus,
    Adının yanına adımı yanaştırıp
    Biz olduk dediğimde..

    Susmanı da sevdamıza katarken,
    Ölümün en süslü haliyle geleceğim sana.
    Öksürüklerimi boğazıma ilmekleyip
    Son kez adını adıma yanaştıracağım..
    Seni seviyorum diyeceğim..
    Ve bir özür dileyeceğim senden..

    Seni seviyorken hiç kavga etmedik sevgili,
    Ama sen siyahı giydikçe,
    Ben her defasında beyaza özendim..
    Giyindim sevdayı..
    Ölüme düşürdüm yüreğimi.
    Cenneti beklerken gözlerinde,
    Cennetin bir köşesinde,
    Seni Elif ile karşılayacağız..
    Ellerim Elif'in buğday saçlarını okşarken,
    Ben gözlerinin kahvesinde,
    Cenneti kana kana içiyor olacağım..


    07 / Ocak / 2010

    ISMAIL SARIGENE
     

Bu Sayfayı Paylaş