Özledim..

'Şiirler' forumunda maviboncuk tarafından 15 Nisan 2009 tarihinde açılan konu

  1. maviboncuk

    maviboncuk Üye

    Sponsorlu Bağlantılar
    Özledim.. konusu özledim..
    ismimin çocuk ağızlarda bir ıslık gibi çıkmasını özledim,
    yara bere içinde öğrenmeyi,bisiklet sürmeyi..
    babamın güçlü kolları arasında taşınmayı yatağıma..
    ve annemin "arkandan ağlar"diye yedirdiği yemekleri..
    annem herşeyi bilir nasıl olsa diyerek sormazdım "pilavda ağlar mı insanın ardından" diye..
    abimle oynadığımız oyunları,sarı saçlı cindy bebeklerimi..
    özledim..
    ilkokul sıralarındaki kırmızı kurdelemi,ve iki tarafı bağlı saçlarımı..
    ve özledim saklambaç oynamayı..
    en iyi oyun arkadaşımla saklanmayı..
    eritipte yerdik dondurmaları,ağrımasın boğazımız diye..
    bir ipte iki kişi atlamayı özledim..
    özledim..eşyalarımı alırken evimin duvarlarını da götürme isteğimi..
    taşındığımız evlerde bıraktım her bir parçamı..ardımda kaldı yüreğimde götürdüklerim..

    özledim..
    ilk aşkımı..
    yanımdayken uzak oluşunu..
    uzak duruşlarındaki o sevdayı..
    bakmaktan korkardım,bakışlarım onu incitir diye..
    yüzündeki masumlukta kaybolmuştu benliğim..
    benliğimi en son görüşüm oydu zaten..
    özledim..
    bir aşkta kaybettiğim benliğimi..
    özledim..
    dostlarımı..önce kalbimin içine aldığım ve sonra gönderdiklerimde dahil..
    hepsini..
    ilk sırrımı özledim..kimseye anlatamazken,fısıltılarla çıkıvermişti dudağımdan..


    özledim..
    ilk gözyaşımı..
    akarken yüzümden..götürdü bütün nefretimi..
    özledim..
    ilk harçlığımı..
    dünyayı alabilecek kadar çok gelmişti..
    ama ancak bakkaldaki tüm şekerlere yetebilmişti..
    özledim..
    küçük bakkalın şekerlerini..
    koca mağazalardan alıyorum şimdi..
    koca mağaza bir bakkal kadar etmiyor..



    özledim..
    ilk rüyamı..
    renkler birbirine karışmıştıda..resmini çizmek için uyanmıştım..
    artık rüyalarım renkli değil..
    siyah beyaz resimler yapmayı ise hiç sevmiyorum..
    özledim..
    filmlerin sonunda yazan"son"ları..
    uçurtmamı vurmasınlardaki inciyi özledim..
    inci gibi birini özledim..


    özledim..ilk okuduğum kitabı..
    yüzlercesini okudum sonra..binlerce kelimeden geçtim..
    öğrendim..ilkler unutulmaz..
    özledim..
    ananemin yemeklerini..
    baharat değildi onları bu kadar özel kılan..
    içine koyduğu sevgiydi..
    özledim..
    dedemin ayakta gezebildiği zamanları..
    hiç kimseye ihtiyaç duymadan,yapabilmesin her istediğini..


    özledim..
    çocukluk resmimi..
    başka hiç bir yerde o kadar mahsun değilim çünkü..


    babamın bana daha çok zaman ayırabildiği günleri özledim..
    bu kadar katil,hırsız da yokmuş demek ki o zamanlarda..
    annemin koynunda yatmayı özledim..korkuyorum tek başıma yatmaktan bahanelerine sarılarak..
    abimi özledim sonra..uzun gece sohbetlerimizi..
    tekrar gelmesini özledim...


    dünya sandığım yeşil bahçemi..
    hayatı boyayabileceğime inandığım boyalarımı,
    en iyi oyun arkadaşımı..
    saklambaçta "fasülye"olmayı..
    koltukta uyumayı..
    sadece yazabildiğim zamanlarda yazmayı..
    inanmayı "yalancı insanların"varolduğuna..
    kirletmemeyi kalbimi..o insanlarla..
    yargılamamayı dostumu,insanlık mahkemesinde..
    kabullenmeyi hataları..
    düşmeyi bisikletten,dizime basılan tütünleri..
    ateşim çıktığında başıma konan sirkeli bezleri..


    özledim..
    tekrar ağlamayı masumluğumdan..
    özledim..
    gözyaşlarımın yüzümden akıp gittiği zamanları..
    özledim çocuk olmayı..
    özledim dünyaya bir çocuk gözünden bakabilmeyi...
    özledim
    annemin kollarını dünya sandığım yaşımı...




    [​IMG]
     

Bu Sayfayı Paylaş